آشیانهٔ تهی

هوش مصنوعی: مانند مجنون که با خودش صحبت می‌کند، من هم باید این‌گونه با خودم گفت‌وگو کنم. حتی اگر بی‌زبان باشم، کسی مانند من باید در کنارم باشد و هم‌صحبت شود.

هوش مصنوعی: برای آن‌که دل‌ها را روشن کنم و به دیگران احساس راستی و گرمی ببخشم، لازم است خودم مانند شمعی در جمع باشم و با سوز و عشق، آرامش و گرما ایجاد کنم.

هوش مصنوعی: حسرت می‌زنم به زیبایی تو، زیرا برای تو چنین لباسی زیبا و دلنشین است. ای گل، من هم باید در یک لباس با تو حس خوبی احساس کنم.

هوش مصنوعی: آشیانه‌ای که پرنده‌ای در آن نیست، مانند یک خانه خالی و ویران است. با وجود ناامیدی‌هایی که دارم، آیا باید به سلامت و حیات خودم ادامه دهم؟

هوش مصنوعی: برای اینکه رنج و سختی‌ها را از ذهنم دور کنم، باید همتی قوی و استوار مانند کوه کن داشته باشم.