ماجرای اشک

هوش مصنوعی: تا زمانی که درخشش خورشید و ماه از قطره‌های اشک باران صبحگاهی باشد، اشک هرگز زیبایی و صفا نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: جواهر به اندازه درخشش و پاکی مانند اشک نیست. کسی که روشنی دل دارد، کجاست که ارزش اشک را بداند؟

هوش مصنوعی: ما هستیم و دلی که محل آرامش ناله‌هاست، ما هستیم و چشمی که با اشک‌ها آشنایی دارد.

هوش مصنوعی: من همواره غرق در غم و اندوه هستم و نتوانسته‌ام از شادی و خوشحالی لذت ببرم؛ چون مانند جویباری که پر از اشک است، فقط صدای درد و غم را می‌شنوم.

هوش مصنوعی: از شدت حسرت و آرزوهایی که در من شعله‌ور شده، چنان دلم می‌سوزد که به جای اشک، خون از چشمانم می‌ریزد.

هوش مصنوعی: مانند کودکی که بی‌هدف به اطراف می‌دود، من هم به دنبال دلبرم می‌گریزم و اشک‌هایم را که از دل برمی‌خیزند، دنبال می‌کنم.

هوش مصنوعی: دیشب چشمانم به خاطر تو بی‌وقفه گریان بود و تا صبح روشنایی‌اش را از دست داد. بی‌تو اندوه و سوزش دلم همچنان ادامه داشت.

هوش مصنوعی: نجوا و صدای ملایم جویبارها در خوابم به قدری دلکش است که باعث می‌شود خوابم عمیق‌تر شود، اما از طرفی، غم و اندوهی که در دل دارم به مانند اشکی که بر زمین می‌ریزد، احساس تلخی را در وجودم ایجاد می‌کند.

هوش مصنوعی: بس کن، زیرا دیگر توان شنیدن این داستان را نداریم. ماجرای اشک برای ما آن‌قدر دردناک بوده که تاب تحمل آن را از دست داده‌ایم.