شمارهٔ ۱۴۲ - مست و هشیار

مامور حکومت شخص مستی را دید و یقه‌اش را گرفت مست گفت دوست من این پیراهنه افسار حیوان نیست(با انسان حتی اگر مست باید انسان گونه رفتار شود)

مامور گفت چون مستی تلو تلو میخوری و زمین میخوری مست گفت راه رفتن من مشکلی نداره این زمینه که ناهمواره ( اشاره به وضع بد حاکم بر جامعه و کشور)

مامور گفت باید تورو ببرم پیش قاضی و اون قضاوت کنه مست گفت برو صبح بیا قاضی که این وقت شب بیدار نیست(چشم پوشی و یا کور بودن مسئولین و رئسا نسبت به وضع بد جامعه)

مامور گفت خانه حاکم نزدیکه بریم اونجا مست گفت از کجا معلوم حاکم خودش الان میخانه نباشه (ناکارآمدی حاکم)

مامور گفت تا نگهبان خبر میکنم برو توی مسجد بخواب مست گفت مسجد که جای آدمای مست و گناهکاری مثل من نیست(برای ورود به مسجد باید پاک بود)

مامور گفت رشوه بده خودتو راحت کن مست گفت رشوه دادن و رشوه گرفتن تو دین حرامه

مامور گفت بخاطر گناهت لباستو از تنت در میارم مست گفت لباس من کهنه‌اس به درد تو نمیخوره

مامور گفت انگار نفهمیدی کلاه از سرت افتاده (کلاه داشتن در آن زمان ارزش شخص را نشان می‌داده و کسی که کلاه نداشته نامحترم بوده) مست گفت تو سر باید عقل باشه کلاه نداشتن که عیب نیست(برتری عقل نسبت به ظواهر و کلاه)

مامور گفت چون زیاد شراب خوردی داری هذیان میگی مست گفت حرف بیخود نزن کم و زیادش فرقی نمیکنه در هر صورت حرامه

مامور گفت باید مردم آگاه فرد مست رو شلاق بزنن مست جواب داد برو یه آدم آگاه بیار اینجا کسی آگاه و هوشیار نیست.