قصیدهٔ شمارهٔ ۷

هوش مصنوعی: زندگی و زمانه‌ای که در آن به سر می‌بریم، مانند آهویی زیبا نیست، بلکه همچون یک اژدهاست که در حال بلعیدن ماست. این آب‌های هوی و حرص نیز نمایانگر آتش و حرارتی هستند که به جای آرامش، تنها درد و آشفتگی به همراه دارند.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای در آسمان، جواهرات بسیار ارزشمندی را در زیر خاک پنهان کرده و از این که آن‌ها چقدر ارزشمند هستند، بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: در این دنیا، نفس انسان مانند گهواره‌ای است که روح را چه بسا به تنبلی و ضعف عادت می‌دهد. در اینجا، انسان باید هوشیار باشد و اجازه ندهد که روحش به راحتی از سوی این نفس ضعیف و پایین‌مقام دچار آسیب و تنبلی شود.

هوش مصنوعی: هرکس که از رنج و سختی‌های زندگی به سلامت عبور کند و از مشکلات دوری کند، آن شخص می‌تواند به شادی و ثروت دست پیدا کند.

هوش مصنوعی: در میدان جنگی که پر از تاریکی و آلودگی است، آن فردی که با نیکی و پاکی خود محافظت می‌شود، همانند یک روشندل است.

هوش مصنوعی: در دل تاریکی جهل، امید و شعور را رها کرده‌ای، و در برابر چالش‌ها و سختی‌ها، چرا این سر تسلیم و شکست را پذیرفته‌ای؟

هوش مصنوعی: شمشیرها از نیام آبی‌رنگ خود بیرون آمده و آماده‌اند. در این ساغر قدیمی، نشانه‌هایی از نبرد و وقایع خونین نهفته است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که در وجود تو حتی یک قطره خون باقی است، دست از آزمایش و خطر برندار. به طور نمادین، این حرف به این معنی است که تلاش و کوشش تا آخرین نفس ادامه دارد و نشانه‌ای از عزم و اراده‌ای قوی است.

هوش مصنوعی: چرا همیشه چشم من باز است و چیزی نمی‌بیند؟ این چه نگاهی است که همواره زخم می‌زند و درد نمی‌آورد؟ این چه شمشیری است که همیشه در حال زدن است؟

هوش مصنوعی: می دانی که نفس سرکش چه می گوید به تو؟ که از این مسیر برگرد، اگر راه دیگری در پیش داری.

هوش مصنوعی: در دل و فکر انسان، همانند ابلیس، نوشته‌های ناپسند و خطا به وجود می‌آید که باعث آلودگی و فساد می‌شود. این آلودگی به همه چیزهایی که در نوشته‌ها و دفترها وجود دارد سرایت می‌کند.

هوش مصنوعی: مینا فروش، در حال چرخاندن کالاهایش، هر چیزی که میسازد را قسم می‌خورد که آن چیز یاقوت سرخ است.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توان به سنگ اهریمن (شیطان) اعتماد کرد و در امان بود، تا زمانی که بر درخت پربار زندگی سایه نیفتاده باشد.