غزل شمارهٔ ۸۸۴

هوش مصنوعی: تو نورد شب‌هایی که در آن‌ها علم و دانش بررسی می‌شود، و در گسترهٔ هستی، تو میوهٔ سرسبز و پربار هستی.

هوش مصنوعی: آدمی با جلوه ظاهری و نامش به خاکی بودن اشاره دارد، اما وقتی به حقیقت و معنی عمیق‌تری برسد، متوجه می‌شود که تو در واقع نماد رحمت و لطف الهی هستی.

هوش مصنوعی: باد تاثیر مهد سلیمان را به حرکت درآورده است؛ بنابراین، ای مهد سلیمان، آرام باش که مهر و محبت سلیمان تویی.

هوش مصنوعی: دردی که داری را از کسی جز خودت نخواه، زیرا تو خودت درمان و راه چاره‌ی این درد هستی.

هوش مصنوعی: در کرم‌آباد، جایی که generosity و سخاوت وجود دارد، نخستین نعمت بر سر سفره وجود توست و در نهایت این تویی که مهمان این سفره‌ای.

هوش مصنوعی: کسی که از او سخن به وجود می‌آید و سخن را زنده می‌کند، تو هستی. او با تو صحبت کرده است، زیرا تو خود سخن‌سنج و سخن‌دان هستی.

هوش مصنوعی: دیشب به دنبال دوستی رفتم و او گفت: ای اوحدی، هر آنچه را که جست‌وجو می‌کنی، دور نکن، زیرا آنچه می‌خواهی خود تو هستی.