غزل شمارهٔ ۷۹۲

هوش مصنوعی: در شب جدایی تو، ای محبوب، انگار که شب یلداست. گویی که زیبایی تو همانند نوروز و دیدار تو، جشن و شادمانی ماست.

هوش مصنوعی: این بیت بیانگر این است که وقتی کسی به خاطر قد بلند و استواری تو خم می‌شود، این به معنای ضعف یا کوتاهی او نیست. بلکه این وضعیت نشان‌دهنده شخصیت و ویژگی‌های تو است و اگر کسی هم بگوید که این کار را به عمد نکرده، به حقیقت و درستی این گفته اعتقاد نخواهی داشت.

هوش مصنوعی: هرگز برای لحظه‌ای هم نزدیک کسانی که دور افتاده‌اند نیا، و در این دنیا از راهی که دلنشین است، نمی‌توانی بنشینی و به آرامش دست یابی.

هوش مصنوعی: دل تو سخت و مژگان تو مانند تیر است. نسبت به منِ بیچاره، گویی مژگان تو مانند خار و دل تو در جایی بلند قرار دارد.

هوش مصنوعی: زلف تو باعث بروز خطا و اشتباه در دل من شده، اما تو خود را مقصر نمی‌دانی و گناه را به گردن من می‌گذاری.

هوش مصنوعی: هیچ وقت از یاد بردن زلف معطر و فراق دردناک دندان یار آسان نمی‌شود. با هر شب، دو چشم تو به مانند دریای عمیق و پر از احساس می‌است.