غزل شمارهٔ ۷۹۰

هوش مصنوعی: من به هر طریقی که باشد، از ناله و زاری دست نمی‌کشم، زیرا خوشبختی و سعادت به خاطر خودت به من و به حال من آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: تو گفته‌ای که به خاطر عشق تو جانم را می‌ریزم، اما بدان که اگر روزی بر سر من شمشیری فرود آید، برایم سخت نیست.

هوش مصنوعی: بگو که بیاموز، همانطور که ابر در فصل بهار می‌بارد، اشک‌هایم در آن شب‌های تاریک سرازیر می‌شوند.

هوش مصنوعی: من از خاک آستانت سر برنمی‌دارم و خودم این نیکی را که از تو می‌طلبم، به زاری از خدا می‌خواهم.

هوش مصنوعی: من با تو به هر شکلی که بخواهی صحبت می‌کنم، اگر نمی‌خواهی عذرخواهی کنم، اما در نهایت خودت هم شرمنده‌ای.

هوش مصنوعی: اگر اوحدی به سوی هر دو جهان بیاید و تو او را بپذیری، روزی به کمک تو خواهد آمد.