غزل شمارهٔ ۷۲۵

هوش مصنوعی: در خانه و دلم جز یاد خدا چیزی ندارم و غیر از او هیچ کس در دل من جا ندارد.

هوش مصنوعی: هیچ کسی در دل من جز او جایی ندارد و من نیز هیچ چیزی جز خدا را به عنوان دل‌خوشی و امید برگزیده‌ام.

هوش مصنوعی: کی می‌تواند پیوند من و دنیا را دوباره تازه کند؟ چرا که من هیچ چیزی از خاک و ریشه‌ام جز یاد خدا را نگذاشتم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زمین و آسمان من خالی از وجود من شود، من نیز در زمین و آسمان خود چیزی جز خدا را نگذاشتم.

هوش مصنوعی: من و ما هیچ چیزی جز خداوند در دل نداریم و از خود و دیگران هیچ چیزی برای عرض اندام نگذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: هر کسی وقتی به چیزی نمی‌گوید «نه»، از آن می‌گذرد، اما من تنها از چیزی که می‌گویم نمی‌گذرم، و آن «خدا» است.

هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر محبت و جذابیت دیگران کشته شوم، هیچ ارزشی برای خودم قائل نیستم جز خداوند.

هوش مصنوعی: من زمانی که برای او و در راه دین او تلاش کردم، دیگر برای خودم هیچ چیز جز خداوند را در دل نگذاشتم.

هوش مصنوعی: بر لوح قلبم هیچ چیزی ننوشتم جز نام "او" و در لباس و پوشش خود چیزی جز نام "الله" قرار نداده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر من هم مانند اوحدی باقی بمانم، عجیب نیست، زیرا تنها چیزی که از حقیقت وجود خود نگذاشتم، خداوند است.