غزل شمارهٔ ۷۰۳

هوش مصنوعی: ای ساقی، برخواست و دو جام به من بده که پر از شراب و رنگ لاله است.

هوش مصنوعی: دهان خود را مانند قند باز کن و به بی‌دل‌ها با بوسه‌ای شادی و خوشی ببخش.

هوش مصنوعی: دل من از نوشیدنی‌های حلال خسته شده، حالا به من می‌گویید یک لیوان شراب ممنوع بیاورید.

هوش مصنوعی: تو که هستی؟ نمی‌دانم، ولی لطفاً ای کسی که بر من منت گذاشته‌ای، یک جام بده.

هوش مصنوعی: وقتی که تو به سلامت می‌روی، ای باد، لطفاً آن پری را از طرف من سلام کن.

هوش مصنوعی: بگو که: از نام ما شرم نکن و برای یک لحظه هم که شده، از غرور و احساسات خود فاصله بگیر و نام ما را بر زبان بیاور.

هوش مصنوعی: تو تمام داشته‌ها و نعمت‌ها را داری، من چه چیزی می‌توانم بگویم درباره تو؟ کدام یک از آن‌ها را به من عطا می‌کنی؟

هوش مصنوعی: بگو از زیبایی و جذابیت کسی، که قد و قامتش را با ناز و کرشمه نمایان کرده است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که مجال وصال به کمال نرسیده، به اوحدی شراب ناپخته بدهید.