غزل شمارهٔ ۶۷۹

هوش مصنوعی: گل به خاطر زیبایی و طراوت تو، در عرق و شرم فرو می‌رود، و در خیابان‌ها بوی عطر تو پخش می‌شود.

هوش مصنوعی: در شانه‌ام، موهای تو را صاف و دلپذیر دیدم و از آن لحظه، بر سینه‌ام احساس شوق و عشق نسبت به موهای تو به اوج رسید.

هوش مصنوعی: بر زیر درختان سرو و بید، هر نفسی که می‌کشم، یاد تو و آرزوها و حسرت‌هایم را به وضوح حس می‌کنم. جمال و قامت تو در این لحظات برایم زنده می‌شود.

هوش مصنوعی: دهانش مانند مشک شنیده می‌شود و هر لحظه بویی خوش از آن به مشام می‌رسد، گویی بادی خوش از سوی تو می‌وزد.

هوش مصنوعی: دریاها و جویبارها همیشه جان خود را به خاطر کسی که خاک کوی تو را با آبش سیراب می‌کند، فدای او می‌کنند.

هوش مصنوعی: او نمی‌تواند به تو کمک کند، حتی اگر نی را به جای آب استفاده کند، جان خودش را به خاطر تو در خطر می‌اندازد.

هوش مصنوعی: روزی برای خوردن می‌نوشیدیم، در محلی که حفاظت شده بود، تا ما مانند کدوهای صاف و یکدست به فکر و خیال فرو برویم.

هوش مصنوعی: آیا من از لب صاف و خالصت چیزی گفتم؟ اگر تو در آن زمان به هیچ وجه به من نزدیک نمی‌شدی و لب به گفت‌وگو نمی‌گشودی.

هوش مصنوعی: در مراغه، تو زندگی راحتی داشتی، در حالی که در همان زمان، صوفیان در فصل بهار در خاک و خون غرق شده‌اند و همه به خاطر آرزوی تو رنج می‌کشند.

هوش مصنوعی: بر ما درهای محبت تو بسته است، مانند قهری که سال و ماه را فراگرفته است و ما در این دنیا مشغولیم، همچون ظرفی که به بوی تو معطر شده است.

هوش مصنوعی: سنگ تفرقه، صدای روشنی را به گوش می‌رساند، مانند اوحدی که از وجود تو شکایت می‌کند.