غزل شمارهٔ ۶۰۳

هوش مصنوعی: کیست آن زیبای دل‌ربا که با دل‌فریبی و ناز خود، عاشقان را به دنبال خود می‌کشاند و در برابر نگهبانانش با وقار و فخر حرکت می‌کند؟

هوش مصنوعی: پای وصل او به ما نمی‌رسد و جدایی‌اش جان ما را می‌آزارد.

هوش مصنوعی: دو زلف مانند حلقه‌ای است که به دور گردن افرازان می‌چرخد.

هوش مصنوعی: بر دور دل، محبوبی با کمر زیبا به چشم می‌خورد که از دست بافندگان مهارت‌مند ساخته شده است.

هوش مصنوعی: دل‌های حسرت‌زده چون کبوترانی در دام شکارچیان، در پیچ و تاب زلف او گرفتار هستند.

هوش مصنوعی: او مانند طنزپردازان، به چپ و راست در میان میدان نبرد حرکت می‌کند و می‌چرخد.

هوش مصنوعی: روزی به درگاه او می‌روم و درخواست خود را با تمام ادب و تواضع مطرح می‌کنم، مانند سربازانی که در برابر یک فرمانده زانو می‌زنند.

هوش مصنوعی: می‌خواهم از او بوسه‌ای بگیرم، و اگر ندهد، آن‌را با قدرت و ترفند خود به دست می‌آورم.

هوش مصنوعی: دل خود را به چشمان فریبنده‌اش نسپار، چرا که غم‌زنان و دل‌شکستگان زیادی وجود دارند که به عشقش دچار شده‌اند.