غزل شمارهٔ ۵۷۱

هوش مصنوعی: من نه زیبایی همچون تو را می‌بینم و نه کسی را مانند تو که مانند سرو بلند و زیبا باشد.

هوش مصنوعی: متعجبم که در بهشت فردا با این شکل زیبا و حیرت‌انگیز ملاقات می‌کنم.

هوش مصنوعی: تو از من دل خواستی، اما من دلی ندارم. حالا بیخیال باش، شاید از جایی بتوانم چیزی ببینم.

هوش مصنوعی: اگر ببینم که کسی بر خاک پای تو می‌گذارد، غیرتم به جوش می‌آید و نمی‌توانم این موضوع را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: اگر یک روز یغماگری را ببینم، هر اندازه که بخواهی می‌توانم از دهانت بوسه بگیرم.

هوش مصنوعی: زمانی که گفتی فردا به وصال من می‌رسی، لطفاً به من امان بده که آن روز را ببینم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم حال تو را بگویم، باید بگویم که هنوز از هجرت و دوری تو می‌ترسم و به زودی آن را احساس خواهم کرد.