غزل شمارهٔ ۵۵۱

هوش مصنوعی: دل من به دیدار تو نیاز دارد و می‌دانم که غم از دست دادن تو باعث می‌شود که بنیادم، یعنی وجودم، بخواهد دچار مشکلات و سختی‌ها شود.

هوش مصنوعی: تو به من می‌گویی که خودت را کنترل کن و احساس آزادی کن، در حالی که من به شدت آشفته‌ام. اما می‌دانم که از این بندها می‌توانم رها شوم.

هوش مصنوعی: لبت را بپوشان و دل گمراه مرا از خود دور کن، و من هرگز درباره او به کسی چیزی نمی‌گویم، هرچند که می‌دانم.

هوش مصنوعی: شبت یک بوسه به من وعده دادی، اما من با یک بوسه از آن لب‌ها خوشحال نخواهم شد. این را خوب می‌دانم.

هوش مصنوعی: هر لحظه مرا مثل مگس از کنارت دور می‌کنی، اما من از کنارت نمی‌روم، زیرا ارزش شیرینی تو را می‌شناسم.

هوش مصنوعی: تو می‌گویی که از این پس به وفاداری خواهم پرداخت، بله خوبان می‌توانند از این داستان‌ها بگویند و نتوانند، من این را می‌دانم.

هوش مصنوعی: هر لحظه نرگس، سعی نکن نصیحت کنی و فقط تماشا کن که چطور به او علاقه‌مندم، با اینکه خوب می‌دانم چه باید بکنم.