غزل شمارهٔ ۵۳

هوش مصنوعی: یا چهره‌ی زیبا و دلربایت را بپوشان، یا مثل آفتاب از جلوی چشم ما دور نشو.

هوش مصنوعی: اگر نمی‌خواهی که جهان به هم بریزد و نابود شود، زلف آشفته و پر از همهمه‌ی دنیا را آرایش کن و مرتب کن.

هوش مصنوعی: رنج من به خاطر چشمانت که خواب‌آلود هستند است. چگونه می‌توانم از این درد رهایی یابم وقتی که تو در خواب به سر می‌بری؟

هوش مصنوعی: اگر موهای خود را بی‌تاب کنی، این را خودت می‌دانی، اما لطفاً چهره‌ات را از من دور نکن.

هوش مصنوعی: من که از دوری تو ناراحت و ناآرامم، دیگر چرا به دنبال نابودی من می‌گردی؟

هوش مصنوعی: تا زمانی که تو نروی، شب تاریک باقی می‌ماند و وقتی تو نیایی، نور آفتاب هم نخواهد تابید.

هوش مصنوعی: من از حال غم و دوری تو خبر دارم، چرا که در سینه‌ام احساس سوزشی مانند آتش کباب را دارم.

هوش مصنوعی: عاشق تو هستم و روزی به تو نزدیک می‌شوم. به قدری به تو نیاز دارم که خود را به آب می‌زنم.

هوش مصنوعی: اوحدی می‌گوید: امروز از دوری تو رنج می‌برم، اما نمی‌دانم خداوند در آینده چه سرنوشتی برای من در نظر گرفته و آیا عذابی خواهد بود یا نه.