غزل شمارهٔ ۵۰۰

هوش مصنوعی: من از لب تو چنان خوشحالم که حتی اگر به یک بوسه بسنده کنم، نیازی به شراب یا نوشیدنی شیرین ندارم.

هوش مصنوعی: تنها در صورتی که خداوند راه وصال تو را بر من بگشاید، من می‌توانم به روی دیگران نگاه کنم؛ وگرنه در این دنیا می‌خواهم چهره‌ام را از همه پنهان کنم.

هوش مصنوعی: وقتی کسی به تو عشق می‌ورزد، نشانه‌اش این است که دائم مرا می‌سوزانی، اما من همچنان مثل یک گل با لبخند به این وضعیت پاسخ می‌دهم.

هوش مصنوعی: داستان سختی‌های فرهاد در کندن کوه بیستون چه ربطی به من دارد؟ من در عشق تو جانم را فدای تو کردم.

هوش مصنوعی: مال و دارایی ممکن است متعلق به دیگران باشد، اما من، که شخصی فقیر و بی‌چیز هستم، تنها چیزی که دارم، عشقی است که می‌توانم به پای تو فدای کنم.

هوش مصنوعی: من در آخرت هیچ چیزی را جز تو نمی‌پسندم و هیچ‌چیز دیگری برایم ارزش ندارد.

هوش مصنوعی: سگ من گفت که این مقام و تشریفات برای من خوشایند است، اما به شرطی که از کوی تو صحبت کنی تا آنجا نروم و دور نشوم.

هوش مصنوعی: هرگز به دل من از روی زیبای تو نپرداز، حتی اگر تو با دیگری باشی. من هنوز به محبت و ارتباطی که با تو داشتم، پایبند هستم.

هوش مصنوعی: اگر به من توجه می‌کردی و نگاهی به حال من می‌انداختی، می‌شنیدی که چقدر به تو علاقه‌مندم.

هوش مصنوعی: در آینده دیگر مرا بی‌عشق نخواهی دید، زیرا روزهایی که از زیبایی‌های محبوبان دور بودم، به پایان رسیده است.

هوش مصنوعی: بیا و سازها را بیاور و می را صاف کن، می‌خواهم بر زمین بنوشم. نباید از این صف خارج شوم، زیرا یک صوفی به من نصیحت می‌کند.

هوش مصنوعی: در سفر دوستان همراهی کن تا هرگز توقف نداشته باشند، زیرا آن‌ها بار سفر را می‌بندند و من خود در بار و زندان این سفر گرفتارم.

هوش مصنوعی: اگر اوحدی دیگر مرا سرزنش نکند، شاید من به خاطر عشق خود، از نصیحت‌ها گوش نکنم.