غزل شمارهٔ ۴۵۵

هوش مصنوعی: من نگفتم که اینطور زود دل را به جانت می‌سپارم؟ تو خط مهر را از سرم می‌کشی و غم را بر دلم می‌نذاری.

هوش مصنوعی: اگر دل تو خواسته باشد، محبوبم، من به تو مدرکی می‌دهم که نشان‌دهنده عشق عمیق من به تو است. اگر فردا نتوانم بگویم که چقدر به تو وابسته‌ام، بدان که این خط نوشته گواهی بر عشق من خواهد بود.

هوش مصنوعی: من جانم را برای دل عزیزم فدای عشق او می‌کنم، چون وقتی نامش را به یاد آوردی، احساس می‌کنم که اگر نتوانم هدیه‌ای مناسب برایش بیاورم، شرمنده‌ام.

هوش مصنوعی: دل من خیلی دلتنگ است و به همین خاطر تلاش می‌کنم که این احساس را کم کنم. اگرچه جان من فدای تو هم می‌شود، حتی اگر هزار دل داشته باشم.

هوش مصنوعی: اگر چشمانت به این احساس عاطفی توجه می‌کردند، پس چرا در این حالت نزار و خسته بنظر می‌آیی و دل من نیز در رنج است؟

هوش مصنوعی: وقتی گفتم می‌خواهم در عشق تو بپیچم مانند کمر، تو دستی کشیدی و مرا در پیچش خود نگه داشتی و زلف‌های تابدارم دل مرا گرفت.

هوش مصنوعی: دل من تحت تأثیر آن زلف (مو) قرار گرفته و امسال به من فهماند که چرا اینگونه می‌شویم، وقتی که امسال آشنایی پیدا می‌کنیم، چرا دل من اینقدر تکه‌تکه می‌شود؟

هوش مصنوعی: وقتی با شوق و اشتیاق به سراغ زلف تو رفتم و آن را بوسیدم، تو دست من را از خود برداشتید و با بی‌توجهی مرا به حال خود گذاشتی، مانند ماری که به سادگی می‌گذرد و دل مرا می‌آزارد.

هوش مصنوعی: اگر در آسمان هم باشی، مثل ماهتاب تو را به زمین می‌آورم. وقتی که شب فرا می‌رسد و دعا می‌کنم، دلم را به آن ارتفاع می‌برم.

هوش مصنوعی: اگر تو به یاد اوحدی نیستی، اما از من یاد می‌کنی، می‌دانم که دل را پیش تو می‌گذارم.

هوش مصنوعی: دل را به خاطر عشق تو به شدت پرورش داده‌ام، اما وقتی تو از عشق خود فارغ می‌شوی، دیگر دل من به هیچ کار نمی‌آید و نمی‌توانم از آن بهره ببرم.