غزل شمارهٔ ۴۰

هوش مصنوعی: ای کسی که ناچار به ما نزدیک می‌شوی، از ما دنباله‌دار فتنه نکن. زیرا میان عشق تو و جان ما رابطه‌ای عمیق وجود دارد.

هوش مصنوعی: ما داستانی را بیان کردیم و به نمایش گذاشتیم تا خود جواب آنچه را که پیام‌آور ما منتقل کرده است، دریافت کند.

هوش مصنوعی: نیازی به پیک و پیام نداریم؛ من از حال دل خودم آگاه هستم و نیازی به نوشتن نیست، چرا که مشیر ما می‌تواند بدون نوشته‌ها بخواند.

هوش مصنوعی: ای باد صبحگاهی، از حال و روز ما بپرس که بدانیم این نام‌ها را نویسنده‌مان به خوبی می‌نویسد یا نه.

هوش مصنوعی: ای صوفی، اگر تو عشق را انکار می‌کنی و به زهد و ریاضت مشغولی، ما را از عشق دور نکنید، چرا که استاد ما هرگز از عشق توبه نکرده است.

هوش مصنوعی: سده‌ها و سال‌های زیادی در دنیا به همین منوال می‌گذرد تا اینکه بر روی زمین عشق همچو ما پیدا شود.

هوش مصنوعی: پستان مادر را به عشق و محبت آغشته کرده و دوستی روز نخست را به یاد می‌آورم، زمانی که او شیری برای ما می‌داد.

هوش مصنوعی: انسان اولیه در شکل و ظاهر خود هیچ نشانی از روح و صفای درونی نداشت، اما وقتی با محبت و عشق آغشته شد، از خاک به سمت خمیر وجودی بالاتر و زیباتر تغییر شکل داد.

هوش مصنوعی: دلبر به صدای ناراحتی و ناله‌های من هیچ توجهی نداشت؛ چرا که او می‌دانست که من هرگز نمی‌توانم به او آسیب برسانم.

هوش مصنوعی: از دل شکسته‌ایم که محبت خود را به دوست سپرده‌ایم، چونکه از ما دل شکسته‌ای طلب کرده است، ای بزرگ ما.

هوش مصنوعی: کمک به افرادی که دچار مشکل شده‌اند آسان است، اما این کمک واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که آن فرد دوست ما باشد.

هوش مصنوعی: ما با مشکلات و سختی‌ها زندگی خود را ساختیم، چرا که گل‌های زیبا دیر به بار می‌نشینند و درخت دوستی ما به درازا نمی‌کشد.

هوش مصنوعی: سخن دلنشین ما به قدری از عمق وجود و احساس ما نشأت می‌گیرد که جای تعجب نیست اگر در دل‌ها جای بگیرد و تأثیر بگذارد.

هوش مصنوعی: ای اوحدی، اگر معجزه‌ای همچون ید بیضای موسی به نمایش بگذاری، گوش نکن، زیرا از این تنور فقط نان ما برمی‌خیزد.