غزل شمارهٔ ۳۸۵

هوش مصنوعی: من خود را به تو سپردم، اما جان و دلش را از او مگیر، دلش به تو وابسته است، پس جهانی که دارد را از او نگیری.

هوش مصنوعی: اگرچه تو دل مرا می‌گیری، اما این تنها یک شروع است، روان من را نباید برداشت.

هوش مصنوعی: دشمن من نمی‌داند که لب‌های شیرین تو چقدر به درد او می‌خورد. بنابراین، با زبان او صحبت نکن.

هوش مصنوعی: اگر سر من از پاهای تو فاصله بگیرد، تنها چیزی که می‌خواهید، موهای او را بکشید.

هوش مصنوعی: گفت: شبی دستم را در زلفت می‌گیرم، اما نگذار زلفت را از سر خود بردارم.

هوش مصنوعی: تو دل مرا پنهان کردی و آن را از من بردی؛ وگرنه اگر دلت را بگذارم بر سر بازی، دیگر نباید آن را پنهان کنی.

هوش مصنوعی: عقلی که به زیبایی و فریبت شیدا شده، نباید به او نزدیک شوی یا سراغش بروی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که دستم به طلا نمی‌رسد، تو دستم را بگیر و مرا به میان نیاور.

هوش مصنوعی: اگر اوحدی، بنده و عاشق روی تو نیست، پس او را به زنجیر بکش و فقط او را به سگان خود مکن.