غزل شمارهٔ ۲۹۵

هوش مصنوعی: من نمی‌خواهم وقتی از دنیا می‌روم، با حالتی نامناسب و مست به تابوت‌ام ببرند یا بر دوش و سر بگردانند.

هوش مصنوعی: مانند طلا که از آتش خالص و ناب بیرون می‌آید و گرد و غبار ناشی از آزمایش را از خود دور می‌کند، من نیز با سختی‌ها و آزمایش‌ها ناب‌تر و باارزش‌تر خواهم شد.

هوش مصنوعی: به خاطر شادمانی من، مشتری (سیاره) خود را به شکل قوس درآورده است تا مانند خورشید از دل چشمه‌ای به درون باغ من بتابد.

هوش مصنوعی: شخصی که خوشبخت است و به حق می‌رسد، از پیوستن به این حقیقت احساس شرم می‌کند اگر سرنوشت او را به سمت بی‌راهه‌ها ببرد.

هوش مصنوعی: در آسمان می‌بینی که روح پاک من صعود می‌کند، همچون زهره که اگر صد بار هم به چاه هاروت بیفتد، باز هم به اوج می‌رسد.

هوش مصنوعی: وقتی که سال‌ها الهی را که به آن اعتقاد دارم، تقدیس کرده‌ام، حالا برای من مناسب است که اگر مرا به مرتبه‌ای از پاکی و جلال برسانند.

هوش مصنوعی: من در جهانی نیستم که در آن، به خاطر اعتبار و قدرت خود، همچون یک مهمان بی‌دعوت در مراسم بهشت به جایی برسم.

هوش مصنوعی: هر کجا که من معانی عمیق را بیان می‌کنم، اگر فرشتگان مقرب هم به آنجا بیایند، باز هم متعجب خواهند شد.

هوش مصنوعی: ای مردم، من با یک وداع خاصی خداحافظی می‌کنم، زیرا زمان آن فرا رسیده که از این زندان دنیوی رها شوم.