غزل شمارهٔ ۲۷۰

هوش مصنوعی: زمانی که عرق از بدن تو، ای سرو زیبای دل‌ها، بریزد، از خاک لاله‌ها جوانه می‌زند و جان از لاله‌ها سرازیر می‌شود.

هوش مصنوعی: هزار سال بعد از مرگ، ممکن است انسان زنده بماند به خاطر بویی از آب حیات که از دهانش بچکد.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم از آن داستانی که از لبت شنیدم صحبت کنم، زیرا لطافت و نازکی‌اش باعث می‌شود که با هر کلمه‌ای بترسد و نرمی‌اش از بین برود.

هوش مصنوعی: به خاطر شرم و حیا از چهره تو، وقتی در باغ به چیدن گل مشغولم، گل‌ها آب می‌شوند و از دست باغبان می‌افتند.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی چهره‌ات، مانند ستاره‌ای در صبح زود روشن می‌شوم و اشک‌هایم از چشمان آسمان فرو می‌چکد.

هوش مصنوعی: من بدنی ندارم که با آن صحبت کنم، همین نفس من رفتم و چهره‌ات را دیدم که گویی در این لحظه دارد به ناز و غفلت می‌گذرد.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر اطاعت از تو به شدت وابسته شده است، به طوری که اگر اشاره‌ای به خون آن بکنی، به راحتی از آن بریزد.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به آرامش و امنیت، باید خودت تلاش کنی و چشم از آنچه که به تو آسیب می‌زند، دور نگه‌داری. اگر بر روی نشانه‌هایی که تو را می‌آزارد، تمرکز کنی، ممکن است به تخریب و نابودی برسی.

هوش مصنوعی: چه فایده دارد که چاه بر روی زانوی تو باشد، وقتی که تو اجازه نمی‌دهی حتی یک قطره از آن به زمین بیفتد و هدر رود؟

هوش مصنوعی: این زمان، من همچنان به لب‌های زلال تو تشنه‌ام، هرچند که شعر بگویم، اما این شعر فقط به اندازه‌ی قطره‌ای آب که از آن بچکد، ارزش ندارد.

هوش مصنوعی: نگاه داشته‌ام خون اوحدی، تا تو رها کنی که: بر آن خاک آستان بچکد من خون اوحدی را نگه داشته‌ام تا تو به آزادی برسی و جایی که آن خون بر روی خاک آستان بریزد.