غزل شمارهٔ ۲۴۶

هوش مصنوعی: کسی که دلش را عاشق کرده و آن دل به دست محبوبی افتاده است.

هوش مصنوعی: آن انسان ساده و ناآگاه نمی‌داند داستان چه اهمیت و عمقی دارد، زیرا خودش تجربه سختی و ستم را نداشته است.

هوش مصنوعی: کسی که می‌خواهد درد و رنج دل ما را ببیند، باید آینه‌ای را بیابد که همهٔ غبارها و کثیفی‌ها را از خود زدوده باشد.

هوش مصنوعی: ای مدعی، از سرزنش ما بگذر، چرا که شاید نادرست باشد.

هوش مصنوعی: آن روز بیا و نگاهت را به روی من متمرکز کن، که شاید پرده از روی چهره‌ام برداشته شده باشد.

هوش مصنوعی: آن یاری که به وفاداری‌اش تا صبح بیداری‌ام باور دارم، خود خواب‌آلود است و بیدار نیست.

هوش مصنوعی: با گفتن اینکه آیا از تو جنگی برنخواسته جز این که ما را بکشند، نشان می‌دهی که رفتارت فقط به کشتن ما منجر شده است.

هوش مصنوعی: آیا کسی وجود دارد که نامه‌ام را به او برساند در حالی که نامه به او نشان داده نشده باشد؟

هوش مصنوعی: می‌دانم که رقیب من شاید دو یا سه نقص در توصیف من داشته باشد.

هوش مصنوعی: بگو: داستان دوستان خود را از زبان بدگویی‌ها نشنیده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی که گندم اوحدی به دست دشمن رسید، آن وقت باید منتظر دردسر و مشکلات بود.