غزل شمارهٔ ۲۴۳

هوش مصنوعی: هر تصویری که مقابل من می‌آید، می‌گویم: شاید او باشد. و وقتی او می‌رود، می‌گویم: آن یکی هم ممکن است او باشد.

هوش مصنوعی: هر چیزی که وجود دارد و از بین می‌رود، بدون وجود او هیچ‌گاه به وجود نیامده است؛ زیرا اگر او باشد، آن چیز هرگز زائل نمی‌شود.

هوش مصنوعی: من از دشمنی شکایت نمی‌کنم و از شمشیر نمی‌ترسم. چه جای ترس از شمشیر است، وقتی کسی که سپر دارد، در برابر آن ایستاده است.

هوش مصنوعی: در روزی که دشمن برای کشتن من شمشیر بکشد، حتی اگر در چشم او باشم، چشم خود را از او برنمی‌دارم و نمی‌خواهم چیزی را به هم بریزم.

هوش مصنوعی: اگر سالک به راه راست قدم بردارد، در هر قدمی که برمی‌دارد، هر چیزی که پیش رویش قرار گیرد، از قبل برای او مقدر شده است.

هوش مصنوعی: با خود هیچ‌چیز جز صداقت را حمل نکن، زیرا این صداقت هم در مسیر تو را همراهی می‌کند و هم به تو هدایت می‌دهد تا به مقصد برسی.

هوش مصنوعی: روزی که تو اشتباهات را از چشمانت پاک کنی، این جمله‌ای که می‌بینی به طور کامل درباره او خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از چیزی باخبر شوی، با کسی که در آن زمینه تجربه دارد گفتگو کن تا او حقیقت را به واقعیت بگوید و آنچه را می‌دانی، دقیقاً همان باشد.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی به سفر معنوی و عرفانی بروی، نمی‌توانی به مقامات بلند دست یابی، مگر اینکه بال و پر و توانایی لازم را داشته باشی.