غزل شمارهٔ ۱۳۷

هوش مصنوعی: شب گذشته هنگامی که چشمان او همچون کمانی بر افراشته شد، دلم از درد او ناله‌ا‌ی سر داد.

هوش مصنوعی: شگفتی او باعث شده که من نتوانم به درستی صحبت کنم و از شدت علاقه‌ام به او، زبانم بند آمده است.

هوش مصنوعی: به انتظار صبح و روشنایی می‌نشینم و در دل خود یاد او را می‌کنم تا تاریکی‌های شب از بین برود و روشنایی بر جهان حاکم شود.

هوش مصنوعی: بهتر است که نوازنده، آن آهنگ شاد و دلنشین را بنوازد و ای ساقی، آن جام سنگین را بردار و بیاور.

هوش مصنوعی: زمانی که شراب و نوازنده در کنار هم حاضر شدند، معشوق من از پس پرده‌ها بیرون آمد.

هوش مصنوعی: وقتی او دید که این بدن جانش را ترک کرده، نشسته و قلم را به دست گرفت.

هوش مصنوعی: از بدنم نشانهٔ کمر بر افتاد و از دلم قول و قراری به زبان آمد.

هوش مصنوعی: زمانی که جان و معشوق هر دو به دوستی دست یافتند، دل پر از آشفتگی‌اش را از جانش جدا کرد.

هوش مصنوعی: از لب او تمامی لذت‌ها و خوشی‌ها را می‌توان چید و برداشت، انگار که به زور و بزرگی آن‌ها را گرفتیم.

هوش مصنوعی: اوحدی وقتی که سختی و نداشتن پول را احساس کرد، به آسمان دعا و درخواست کرد.