غزل شمارهٔ ۱۲

هوش مصنوعی: چون که از تو هیچ خبری نداشتم و دلم از دوریت رنجیده بود، تو را به خدا سپردم، ای کسی که از خدا دوری.

هوش مصنوعی: من از شادی ناشی از وصالت نابود شده‌ام و تو برای من بی‌حاصل و ناتوانی، درحالیکه من دلایل و عذرت را درک می‌کنم.

هوش مصنوعی: صورت زیبا و خالص تو را از نادیدنی‌ها پنهان مکن، زیرا تنها چشم‌های پاک می‌توانند نور و زیبایی‌ات را ببینند.

هوش مصنوعی: اگر اهل بهشت از دیدار تو باخبر شوند، هرگز برای یک تار موی تو، حتی به قیمت صد حور، حاضر نخواهند شد.

هوش مصنوعی: ای کسی که هرگز رنجی نبرده‌ای و ستمی را تجربه نکرده‌ای، چرا برای حال کسی که زیر فشار ستم است و رنج می‌کشد، غمگینی؟

هوش مصنوعی: تو که مثل من به غم و اندوه ننشسته‌ای، روز طولانی و سخت برایت شب تار را کوتاه‌تر جلوه می‌کند.

هوش مصنوعی: اوحدی را از نظر دور نکن، ای دل و جان که او محبوب تو را می‌خواهد و آمال تو را در نظر دارد.