قصیدهٔ شمارهٔ ۷ - وله سترالله عیوبه

هوش مصنوعی: سرنوشت و چرخ فلک تحت تأثیر اندیشه و اراده من قرار دارد. این دنیا و رویدادهای آن به دست من مدیریت می‌شود.

هوش مصنوعی: گردن و گوش عروس زیبا و آراسته، به خاطر سخنان دلنشین و زیبای من است.

هوش مصنوعی: زیبایی و عمق معانی که در کلمات من نهفته است، همیشه باعث فخر و افتخار من خواهد بود.

هوش مصنوعی: در دنیا تنها گفت‌وگو کردن به اندازه‌ی قد و قامت من اهمیت دارد.

هوش مصنوعی: اگرچه معانی و مفاهیم ارزشمندی وجود دارد، اما منبع خلاقیت و زیبایی آن‌ها از استعداد و نوع بیان من ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: از آغاز تا همیشه، هر چه دیگری بگوید، تنها بخشی از احساسات و تجربیات من است.

هوش مصنوعی: با چنین چهره‌ای که او دارد، زیبایی‌اش همچون جرم ماه، باعث جذب نظر من شده است.

هوش مصنوعی: جنس و پول و گنجینه‌های پنهان، همگی به نوعی متعلق به من هستند و من از آن‌ها بهره‌برداری می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر در زندگی به سختی بیفتم و در زیر دست دیگران قرار بگیرم، یا اگر سر بلند کنم و بزرگ شوم، چه کسی پای مرا می‌زند؟

هوش مصنوعی: امروز با تلاش و فعالیتی که دارم، بنیان و اساس آینده‌ام را شکل می‌دهم.

هوش مصنوعی: که زمانی زمین تحت نظر من رنگی داشت؟ آسمان نیز همچون باد، در تسلط من است.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم پادشاهان را مانند درویشان در نظر بگيرم، چون محبت من به درویشان بیشتر است.

هوش مصنوعی: هر کجا که بروم، در این دنیا هیچ مکانی وجود ندارد که مناسب من باشد، اما در هر جایی که بروم، همان جا به نوعی متعلق به من خواهد بود.

هوش مصنوعی: سخنان من برای دشمنانم بسیار تلخ و ناخوشایند است، زیرا در حرف‌هایم اشاره به مرگ آنها وجود دارد.

هوش مصنوعی: من از حسودان هیچ نگرانی ندارم، زیرا خداوند مالک واقعی چیزی است که من دارم.

هوش مصنوعی: اگر اوحدی هم چیزی می‌نویسد، در واقع تصویر و بیان رنگینی از من است.

هوش مصنوعی: اگر کسی مانند من از یکتایی خود سخن بگوید، به او می‌چسبد، چون او همسان من است.