شمارهٔ ۹ - درشکایت روزگار

هوش مصنوعی: عزیزم، شروع به گریه کن تا شاید این سرزمین قدیمی خراب شود.

هوش مصنوعی: شایسته است ناله‌ای سر دهی تا شاید به خاطر تأثیرات منفی زمانه بر تو، حال و روزت بهتر شود.

هوش مصنوعی: از ناله‌های دل شکسته و دغدغه‌هایی که همچنان بر جا است، زندگی به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: من همان مکانی هستم که اگر ویران شوم، زندگی و روح انسان‌ها تحت تاثیر قرار می‌گیرد و آسیب می‌بیند.

هوش مصنوعی: اگر بادهای خشمگین از باغ دل من بوزد، میوه‌های بهشت و زیبایی‌ها نابود خواهند شد.

هوش مصنوعی: اگر مرا با شراب سیراب کنند، در آغوش لذت و صفا روح و جانم ویران خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر اراده کنم، می‌توانم بساط را برچینم و دنیای غیرمادی را نابود کنم.

هوش مصنوعی: اگر من از صحبت کردن دست بکشم، قدرت گفتار از بین می‌رود.

هوش مصنوعی: اگر مرغ فکر و اندیشه‌ام در خواب باشد، آشیانه‌ام ویران خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر دل و روح من به نوعی دچار اختلال شوند، تمام زحمت‌ها و دانش‌هایم مانند آب دریا به هدر می‌رود و بی‌فایده خواهد شد.

هوش مصنوعی: من کجا هستم و در کجا در این دنیا در حال زندگی هستم که به چنین وضعیتی برسم که آسمان بر سرم خراب شود.

هوش مصنوعی: اگر دل من بشکند، جایگاه مقدس‌ها نیز ویران خواهد شد.

هوش مصنوعی: چند بار بگویم که اگر زمین بیفتم، این و آن آسیب خواهند دید و خراب خواهند شد.

هوش مصنوعی: اگر شیشه آسمان را در دست دارم و بیفتم، جهان به هم می‌ریزد.