بخش ۱۷

هوش مصنوعی: در مورد شناخت عارفان از درجات جانبازان حقیقت و ارادت به شیخ طریقت، از طریق مراقبه و توجه به درون، صحبت می‌شود.

هوش مصنوعی: حالت و حضور تو باعث شده که صبر و تحمل من تمام شود و دیگر نتوانم ادامه دهم؛ مانند این که نامه صبر من ورق ورق شده است.

هوش مصنوعی: یاد من آمد که در یک جای خلوت و دور از دیگران، پیری در صدر نشسته بود. به یاد او، حس خوبی در دلم شکل گرفت.

هوش مصنوعی: خمره که شکل خمیده‌ای دارد، اما دلش پاک و فکرش روشن است، به گم‌شده‌ها کمک می‌کند.

هوش مصنوعی: مرگ من به خاطر وضعیت خودم، همچون در حالتی است که خوابم و نمی‌دانم این حالت ناشی از می‌باشد یا فقط خیالی است.

هوش مصنوعی: من به نشانهٔ فروتنی و تسلیم، زانو زده‌ام و خواسته‌ام که سرم را به سمت زمین بگذارم.

هوش مصنوعی: لب‌های او مانند جواهر می‌درخشید و من پیش از آنکه عمق کلامش را درک کنم، هوش و حواسم را به او معطوف کردم.

هوش مصنوعی: به واسطه وجود آن شخص خوش‌نما و صاحب فکر، از حال و هوای شهیدان آگاه شدم.

هوش مصنوعی: در دنیای دیگری انسانی را دیدم که عاشقان زیادی را جمع کرده بود، آن‌ها با چهره‌های سرخ و پر از شور و حال، به خاطر عشق و احساسات عمیقشان خون به دل دارند.

هوش مصنوعی: با تکیه بر کارهای واجب و ضروری، از خودم و توانایی‌هایم فراتر رفته‌ام و به اوج رسیده‌ام.

هوش مصنوعی: در اطراف آن شمع راهنما، از هر سو با شوق و ذوق، پروانه‌ها در حال پرواز و رقص هستند.

هوش مصنوعی: مبادا بیشتر از این، توضیحاتی درباره وضعیت خود بدهم که ممکن است زبانم از هم بگسلد و نتوانم درست بیان کنم.

هوش مصنوعی: کسی از نسل بلندمرتبه و نجیب در گوش من سخن گفت، اما اجازه نداد که من پاسخی بدهم.