غزل شمارهٔ ۷۶

هوش مصنوعی: ای سوسن چشم مست تو، که دل را بیمار کرده‌ای، زلف‌های تو همچون دام‌هایی هستند که جان‌ها را می‌گیرند و خال زیبای تو دانه‌ای است که در دل نشسته است.

هوش مصنوعی: جایی که نگاه تو سختی و زخم ایجاد کند، مصیبت و بلا تنها به هدف دل خواهد رسید.

هوش مصنوعی: مردم به اندازه‌ای از عشق و اشتیاق به تو غمگین و نگران هستند که اشک‌هایشان به صورتشان میریزد و دلشان به آسمان آرزوها پرواز می‌کند.

هوش مصنوعی: دل من از عشق تو به زانو درآمده و به درگاه تو ناله می‌کند، چون که من هم در برابر محبت تو، ناتوان و زمین‌گیر شده‌ام.

هوش مصنوعی: عبید مسکین همیشه عاشق توست؛ عشق تو در عمق جان و دل او حضور دارد.