غزل شمارهٔ ۵۲

هوش مصنوعی: دل‌ام دیگر تاب و تحمل این همه هیاهو را ندارد و عقل‌ام دیگر نمی‌تواند این‌قدر خیال و افکار آشفته را در خود جای بدهد.

هوش مصنوعی: عشق تو بر دل دیوانه‌ام چنان است که حتی سنگ سخت هم نمی‌تواند آن را تحمل کند.

هوش مصنوعی: درد و غمت را از دل ما دور کن، چون این ویرانه و غم به خاطر آن بر ما قابل تحمل نیست.

هوش مصنوعی: امشب را سپری کن و درباره فردا صحبت نکن، زیرا این وضعیت دیگر نمی‌تواند تا فردا ادامه داشته باشد.

هوش مصنوعی: ما سر خود را در پای تو می‌گذاریم، چون زلف تو اگر سر از پا بر ندارد، معنی‌اش این است که همیشه در خدمت تو خواهیم بود و به تو احترام می‌گذاریم.

هوش مصنوعی: عبید، وقتی که دردی را تجربه می‌کند، هیچگاه نمی‌تواند از آن رهایی یابد، چون درد دل نمی‌تواند به سادگی درمان شود.