غزل شمارهٔ ۳۳

هوش مصنوعی: نسیم خنک و خوشایند از مرکز نماز و آب زلال رکن‌آباد، یاد وطن را از ذهن آدمی می‌زداید و او را به عالم دیگری می‌برد.

هوش مصنوعی: چه نیکو و مبارک است جای تو و روح‌بخش است. ای ملکی که وزش بادهای بلندپایه‌ات تا همیشه موجب آبادانی این سرزمین خواهد بود.

هوش مصنوعی: بلبل در هر سمتی که پرواز کند، آواز سر می‌دهد و زیبایی شمشاد در هر باغی که بروید، به چشم می‌آید.

هوش مصنوعی: هر کس که به او نگاه کنی، شاهدی زیبا و دلربا مانند شیرین دارد و هر کس که از کنار او بگذری، عاشقی را می‌بینی مانند فرهاد.

هوش مصنوعی: در این سرزمین، دل من به محبت کسی وابسته است که وجودش باعث خوشحالی و شادابی جانم می‌شود.

هوش مصنوعی: سرم به یاد وطن می‌چرخد، اما دل من به خاطر زلف سیاه او هیچ‌گاه رها نخواهد شد.

هوش مصنوعی: از ظلم و ستم سنبل، حال او بسیار ناراحت‌کننده است و از تأثیر نرگس، که جادوگری فریبنده است، به شدت ناله می‌کند.

هوش مصنوعی: فرصت لذت بردن از زندگی را غنیمت بدان، زیرا بدن ما ضعیف است و عمرمان پایدار نیست.

هوش مصنوعی: دست یار را بگیر و هر کار که می‌خواهی انجام بده، باده‌ای صاف بنوش و به هر چه پیش می‌آید، بی‌توجه باش.

هوش مصنوعی: به شراب و لذت‌های زندگی روی بیاور، زیرا گفته‌اند که دنیا بر آب است و انسان بر باد.

هوش مصنوعی: زیبایی و لذت‌های دنیا خوشایند است، اما من مانند عبید، بنده کسی هستم که تمام دل و وجودم را به او سپردم و به چیزهای زودگذر دنیا توجهی ندارم.