غزل شمارهٔ ۲۳

هوش مصنوعی: نتیجه‌ای که از زندگی ما به دست آمده، جز بار سنگین و عذاب نیست و از روزگار تنها چیزی که نصیبمان می‌شود، جز ناراحتی و غم نیست.

هوش مصنوعی: به دنبال نقش و نشانه‌ای از دنیای فانی نباش، چرا که تصویر پنج روزه که به زودی از یاد می‌رود، واقعی نیست و تنها در خیال می‌گنجد.

هوش مصنوعی: هرگاه که مقامی بزرگ و یا مال و ثروت و قدرتی وجود داشته باشد، اگر ویژگی‌های مثبتی مثل نیکوکاری و شایستگی در آن نباشد، این مقام و ثروت در خطر از دست رفتن و زوال قرار دارد.

هوش مصنوعی: شخصی که دلش شاد است و به مقام و ثروت فکر نمی‌کند، واقعاً خوشحال و راضی است. او کسی است که در پی قدرت و دارایی نیست و از زندگی خود لذت می‌برد.

هوش مصنوعی: از سفرهٔ آنانی که دروغ می‌گویند، بهره‌ای برای زندگی خود برمیدار. چرا که لقمه‌ای که از این سفره به دست آید، برای اهل حق و جادهٔ راست، حلال نمی‌باشد.

هوش مصنوعی: به وضعیت روزگار نگاه کن و با دید بصیرت ببین. نیازی به پرسیدن احوال مردم نیست، زیرا شرایط روشن است و نیاز به سؤال ندارد.

هوش مصنوعی: هر جا که زیبایی و عشق حضور دارد، همچون زلف‌های تابدار محبوبان، تنها چیزی که باقی می‌ماند، حسرت و افسوس است.

هوش مصنوعی: در این دنیا که مردم در مشکلات و سختی‌ها گرفتار شده‌اند، جز از جانب خداوند بزرگ و مهربان، نجات‌دهنده‌ای وجود ندارد.

هوش مصنوعی: دل ما از شدت غم به حدی بهبود یافته که دیگر جایی برای شادی و خوشحالی در آن باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: جانم فدای کسی که با دل ریشه‌دار و بزرگ‌منشش گفت: «شیراز مکان افرادی نیست که به کمال رسیده باشند.»

هوش مصنوعی: من در شرایط سختی و ناامنی قرار دارم و سختی‌ها از حد تحمل من فراتر رفته است. دیگر نمی‌توانم بیشتر از این تحمل کنم.