بخش ۵۷ - مناظرهٔ خسرو با فرهاد

خسرو ابتدا پرسید که اهل کجایی؟ فرهاد پاسخ داد اهل دیار عاشقان و آشنایان.

خسرو: شغل مردم آنجا چیست؟ فرهاد: غم عشق می‌خرند و جان خود را در این راه می‌فروشند (عاشقانی از جان گذشته هستند)

خسرو: کار جان‌فروشی از ادب نیست! فرهاد: این کار از عاشقان بعید نیست

خسرو: تو از ته دل عاشق شیرین شده‌ای؟ فرهاد: تو می‌گویی من از ته دل عاشق او شده‌ام اما من می‌گویم با تمام وجودم عاشق شیرین شده‌ام 

خسرو: عشق شیرین برای تو چگونه است؟ فرهاد: از جانم که بسیار عزیز است ارزشمند‌تر است

خسرو: هرشب در خواب شیرین را مانند ماه می‌بینی؟ فرهاد: اگر بتوانم بخوابم بله، اما خوابی وجود ندارد

خسرو: چه زمانی عشقش را از دل بیرون می‌کنی‌؟ فرهاد: زمانی که در خاک خفته باشم

خسرو: اگر در خانه‌ی شیرین وارد شوی چه می‌کنی؟ فرهاد: سرم را زیر قدم‌هایش می‌گذارم (جانم را فدای او می‌کنم)

خسرو: اگر شیرین چشمت را کور کند چه می‌کنی؟ فرهاد: چشم دیگرم را هم فدای او می‌کنم 

خسرو: اگر کسی شیرین را به‌دست بیاورد چه می‌کنی؟ فرهاد: شمشیر و پتک خواهد خورد حتی اگر مانند سنگ سخت باشد

خسرو: اگر نتوانی به شیرین برسی چه می‌کنی؟ فرهاد: شاید بتوانم چهره‌ی مانند ماهش را از دور ببینم

خسرو: دور بودن از ماه (شیرین) شایسته‌ی تو نیست فرهاد: دیوانگان بهتر است از ماه دور باشند

خسرو: اگر شیرین هرچه‌را که داری از تو بخواهد، چه می‌کنی؟ فرهاد: آرزوی من این است و این را با گریه‌ و زاری از خدا می‌خواهم

خسرو: اگر شیرین با فقط با جان باختن بتوانی او را شاد کنی؟ فرهاد: فورا این خواست او را ادا می‌کنم (سرم را قطع می‌کنم)

خسرو: به خاطر شرافت و طبع بلندت عشق شیرین را فراموش کن فرهاد: از عاشقان چنین کاری بر نمی‌آید

خسرو: خود را رنج و زحمت مده، به‌او نخواهی رسید فرهاد: آسودگی و آسایشی برای من وجود ندارد (که رنج، آن‌را از من بگیرد)

خسرو: برو و درد عشقت را تحمل کن فرهاد: بدون جان (شیرین) چگونه می‌توانم صبوری کنم؟

خسرو: هیچ‌کس از صبر کردن پشیمان نشده فرهاد: صبر کار دل است، من دلم را در این عشق از دست داده‌ام 

خسرو: حال و روزت به‌خاطر عاشقی بسیار آشفته و پریشان است فرهاد: بهتر از این چیست؟

خسرو: بیهوده جانت را فدا مکن، بسیار دل‌ها عاشق او هستند فرهاد: دل و جان هردو بدون شیرین، دشمن من هستند

خسرو: در غم عشق شیرین از چیزی می‌ترسی؟ فرهاد: از سختی و رنج دوری او بسیار می‌ترسم

خسرو: آیا همسری خواهی داشت؟ فرهاد: اگر من مرده باشم هم چنین اتفاقی نمی‌افتد

خسرو: از عشق زیبایی او حالت چگونه است؟ فرهاد: کسی نمی‌داند که چگونه‌ام بجز خیال شیرین

خسرو: عشق شیرین را از دلت بیرون کن فرهاد: شیرین مانند جان من است و من نمی‌توانم بدون جان (شیرین) زندگی کنم 

خسرو: شیرین دیگر مال من شده او را فراموش کن فرهاد: این کار از دست فرهاد بیچاره برنمی‌آید.

خسرو: اگر من نگاهی به شیرین بیندازم چه می‌کنی؟ فرهاد: دنیا را با آهی سوزان به آتش می‌کشم

زمانی که خسرو در دادن جواب فرهاد ناتوان شد پرسیدن سوالات بیشتر را کار درستی ندانست

خسرو به دوستانش گفت از موجودات زمینی و دریایی کسی را مانند فرهاد حاضرجواب ندیده‌ام 

زمانی که دیدم با وعده زر و طلا فرهاد راضی نمیشود همانند وعده طلا نیز او را با تراشیدن سنگ بیازمایم

هوش مصنوعی: زبان مانند تیغی بران و تیز است که می‌تواند الماس را بر سنگ سخت بیفکند.

هوش مصنوعی: در مسیر زندگی ما مانعی بزرگ وجود دارد که عبور از آن بسیار دشوار است.

هوش مصنوعی: برای عبور از میان کوه‌ها باید راهی پیدا کرد، همان‌طور که به ما نشان داده شده است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند به کار تو دسترسی پیدا کند، زیرا فقط خودت بر کارهایت تسلط داری و هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند در آن دخالت کند.

هوش مصنوعی: به خاطر احترام به دل شیرین معشوق، که برای من بهتر از این چیزی نمی‌شناسم، سوگند می‌خورم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی که برای من به خواسته‌ام برسی، به یاد داشته باش که من نیازمندم و تو باید به این خواسته‌ام پاسخ دهی.

هوش مصنوعی: مردی با قدرت و استحکام به او پاسخ داد که بگذار تا این سنگ را از مسیر خسرو بردارم.

هوش مصنوعی: تنها در صورتی که خدمتی انجام داده باشم، می‌توانم چنین شرطی را قبول کنم.

هوش مصنوعی: دل خسرو سعی می‌کند که رضایت من را کسب کند و به جای گفتن حقایق شیرین، به نارضایتی اشاره می‌کند.

هوش مصنوعی: خسرو به قدری از فرهاد عصبی و خشمگین شد که تصمیم گرفت او را با شکنجه و درد به وسیله‌ی زنجیرآهنی آزار دهد.

هوش مصنوعی: من می‌توانم به راحتی از این شرط دیگر سخن بگویم، چرا که چیزی که گفتم مستحکم و مانند سنگ است، نه بی‌ارزش و مانند خاک.

هوش مصنوعی: اگر چیزی به خاک تعلق دارد، پس باید بدانیم که چگونه می‌توانیم آن را جدا کنیم و اگر هم جدا شد، چگونه می‌توانیم آن را در جاهای دیگر منتقل کنیم.

با مهربانی به او گفت که بله،من عهد بسته ام و اگر به این عهد پایبند نباشم دیگر مرد نیستم.

هوش مصنوعی: در میان قید و بندها و فشار زندگی، تلاش کن که از آنها رهایی یابی و به دنیای آزاد قدم بگذاری و استعدادهای واقعی خود را نشان دهی.

هوش مصنوعی: وقتی فرهاد این حرف را شنید، دلش به شدت شکست و به دنبال نشانه‌ای از عشقش به کوه رفت.

خسرو به کوهی فرستادش که الان اون کوه رو بیستون می‌خوانند

هوش مصنوعی: به دلیل اینکه سنگی سخت و محکم وجود دارد، نشانه‌های روی آن به وضوح و به راحتی قابل مشاهده است.

هوش مصنوعی: از محل دعوی خسرو، شخصی خوشحال و سرزنده بیرون رفت، مانند کوه‌کنی که در کوه آتش شعله‌ور شده است.

هوش مصنوعی: او به بالای کوه رفت و مانند باد، به سرعت و بدون وقفه پیش رفت و زخم‌هایی که بر اثر ضربات تیشه ایجاد شده بود، نمایان شد.

هوش مصنوعی: در آغاز، زینت و زیبایی آن تخت را با تصاویری زیبا تزیین کردند.

هوش مصنوعی: با تیشه‌ای که بر روی چهره‌ی شیرین زده شد، به قدری قوی و تأثیرگذار بود که همانند نقشی بود که مانی بر روی سنگ‌ها خلق کرد.

هوش مصنوعی: پس از آنکه تیشهٔ تیز شکل شاه و شبدیز را به تصویر کشید، خبر آن را به دیگران منتقل کرد.

هوش مصنوعی: بر آن چهره‌ای که می‌بینی، از جوانی و جوان‌مردی‌ام چه کارها کرده‌ام و چقدر از مهربانی در حق دیگران انجام داده‌ام.

هوش مصنوعی: زن سال‌خورده با استفاده از دنبه، که چربی‌پرورده است، چه کاری با آن جوان شجاع انجام داد؟

هوش مصنوعی: گرچه برای گرگ‌ها تله‌ای گذارده‌اند، اما به خاطر شجاعت و دلاوری شیر، آن تله بی‌اثر است.

هوش مصنوعی: وقتی می‌بینی که چربی دنبه در دستان توست، چرا آن را هدر می‌دهی؟

هوش مصنوعی: این میش که به نظر آرام می‌آید، دندان‌های تیز و قدیمی دارد و وقتی به دنبه‌اش نگاه می‌کنی، دلش پر از حس ناراحتی و دلگیری است.

هوش مصنوعی: زمانی که ستاره خوش‌بختی تو طلوع نکرده و پشت سر تو مانع یا مشکلی وجود دارد، چرا باید به مانند یک گناهکار دست‌وپا ب زنی و به جلو بروی؟