بخش ۵۵ - آگاهی یافتن خسرو از عشق فرهاد

یکی از نزدیکان خسرو این ماجرا را کاملا برای او تعریف کرد.

که فرهاد از عشق شیرین چنان شده که حدیث و داستانش زبانزد عالم شده‌است.

عشق و آرزوی شیرین چنان مغزش را هوسی و سودایی کرده که از آن عشق، راه صحرا در پیش گرفته است.

از عشق و سودای آن دلبند‌، پریشان و پا و سر برهنه می‌گردد.

احساس می‌کنم (که چیزهایی که درباره او می‌گویند درست است و‌) عاشق شیرین است و این بی‌پروایی و بلند‌آوازی او از این عشق است.

نه از پیر و جوان و نه از خرد و کلان هراس و بیمی ندارد و از هیچ خطری نمی‌ترسد.

اما به پیوند آن زیبارو نرسیده و فقط وعده‌ای یا حرفی از او شنیده است.

از بس که به یاد آن سیم‌اندام است که دیوانه خواهد شد.

هر هفته به قصر شیرین می‌رود و سلامی و ادبی در آنجا عرض می‌کند و همین‌که پیام و حرفی بشنود راضی می‌شود.

شاه وقتی این ماجرا را شنید عشق او به شیرین بیشتر شد.

دو هم‌زور و هم‌میدان بهتر با هم کشتی می‌گیرند‌، دو بلبل (در عشق یک گل، رقابت می‌کنند و ) بهتر می‌خوانند.

وقتی که کالایی دو خریدار داشته باشد آن‌وقت ارزش کالا بیشتر می‌شود.

خسرو از بس شادمان و خوشحال شد که با او (فرهاد) بی‌دلی هم‌داستان شد.

از یک نظر هم غیرتی شد و بر شیرین غیرت برد و فرهاد غریتمند این حس را در او بیشتر کرد.

در حل این مشکل‌، رای و فکرش ناتوان شد، زیرا پایش در گِل عشق فرو رفته بود و خود بیمار عشق بود.

وقتی که بیماری بر تن چیره می‌شود، قامت سرو راست‌اندام را خم می‌کند.

آدم بیمار نمی‌تواند خود را درمان کند چونکه رای و تصمیم آدم بیمار هم کج و نادرست است.

سخن و رای آدمی در تندرستی و سلامت، راست و درست است همانطور که در سستی و ضعف، همه تصمیم‌ها و تدبیرها سست و غلط می‌شود.

پزشک اگر نبض بیماران را می‌گیرد و بیمار را معاینه می‌کند اما در بیماری و وقتی که خود بیمار می‌شود می‌دهد (پزشک) دیگری نبض او را بگیرد و معاینه کند.