بخش ۵ - در نعت رسول اکرم صلی الله علیه وسلم

محمد، که آفرینش خاک پای اوست، هزاران درود و آفرین بر جان پاک او بادا.

روشنی‌بخش چشم اهل بینش است و در کارگاه آفرینش‌، تراز و تزیین جامه هستی است.

در میدان وفا و عشق‌، سر و برتر است و  سپه‌سالار لشکر انبیاست.

پوشاننده عیب و ستار عیوب خطاکارانی درمانده و شفاعت‌خواه ضعیفانی ناتوان است. (یعنی بقیه در برابر او در مقام یاری و کمک خواستن هستند)

باغ صبحگاهی را او خوش و معطر می‌کند و کلید و گشاینده گنج‌های رحمت الهی‌ست.

از آنجا که یتیمان (و دلشکستگان‌) در نسیم مهربانی او‌، مهر و نوازش یافتند‌، نامش دُر یتیم‌ و دُر گران‌قدر و گران‌بها شد.

جان او و معنای او‌، کیمیای نجات‌بخش خاک آدم است و ظاهر او، توتیا و آراینده چشم هستی است.

چهار‌دیوار و سرای دین را طوری عمارت و آبادن کرد که تا ابد این بنا استوار و محکم است. (منظور از چارحد -->چهار خلیفه میباشد)

با دین خود به پیامبری معنا و جان تازه‌ای بخشید چنان‌که خرد به او پناه بُرد و از او پیروی کرد.

اساس دین او پایان‌دهندهٔ حرف و سخن جهان است و دیگر شریعت‌ها به دین او منسوخ و رد‌شده هستند.

دلاوری همچون شیر و در عین حال مهربان که زبان او گاه گشاینده و کلید است و گاهی شمشیر برنده. 

بنده‌ خاص درگاه الهی و از خاصان ویژه که از مقام مسعودی به محمودی رسیده است. 

خدا شمشیر او را چنان پیروز و بُرا کرده که می‌تواند با آن بر سنگ سخت (و مرده‌دل) نقش بزند.

به وسیله‌ی معجزه، افرادی که بدگمان بودند را شرمنده کرد و جهانی از مردم سنگ‌دل را تنگ‌دل کرد. (گویا تنگ‌دل در اینجا به معنی عاشق باشد)

همچون گُل (که از آب شاداب و سرزنده است) از آبرو و عزت دوستان و یارانش شاد و همچون سرو به باران رحمت الهی سرسبز است.

قامت سرو‌َش جهان را آراسته و سبزپوش کرده و عمامه و دستارش باد را خوش‌عطر و معطر.

در موکب سلطانی او‌، هر چهار یارش به‌نوبت پنج نوبتی زده‌اند. (نوبتی طبل سلطانی است و در اینجا یعنی بانگ نماز)

نعلین و کفش او‌، تاج سریر عرش است و او در وحی امین و امانت‌دار و صاحب سرّ و راز معراج است.

مهدی را از چاهی به انجُم و اوج عرش رسانیده و از مشتی خاک‌، دیوان را آدمی نموده است.

ابراهیم خلیل از خیل‌تاشان سپاه اوست و موسی‌کلیم از چاوشان بارگاه اوست.

در رنج و راحت او (کمترین موجودات) در کوه و غار‌، نگهبان و محرم او هستند.

گاهی دندان به دست سنگ سپرده است و گاهی لب بر سر سنگی نهاده‌است. (برای دریافتن معنی بیت باید به روایت‌های زندگی رسول اکرم مراجعه کرد)

لب و دندان او از آن روی در سنگ چنگ زد که لعل و گوهر در دل سنگ جای دارد.

سر‌ِ دندان‌کن‌ِ او را فلک از پیکر جدا کرد و دندان‌کنان به درگاه او آورد.

چشم‌ها در خواب اما دل در استقامت و زبانش گویای امت( دعاگو و خواستار عفو امت) تا قیامت.

من آن تشنه‌لب و خواستار او هستم که او آب گوارای من (و آبروی من‌) و من خاکِ تشنه او (و خاک قدمش‌) هستم.

در خدمت تو بسیار کوتاهی کرده‌ام یا نبی‌الله چه تدبیر برای من است؟

از باغ پاک و زیبای وجود او می‌خواهم که یک درخواست کنی درباره‌ی نجات این بنده خاکی و ناچیز.

از بُرد زیبای یمانی دست به‌دعا بیرون آوری و زمانی که می‌دانی هدیه‌ای و بخششی برای این بنده بگیری.

که الهی بر نظامی کار سخت را آسان نمای و گره از کار او بگشای‌، و نفس کافرش را زنار بگشای و مؤمن بگردان‌.

دلش را گنج آسایش و آرامش ببخش و به آن نیازمند بخشش، بخشایشی عطا کن.

اگرچه گناه او بسیار سنگین و بزرگ است، اما دریای بخشایش و رحمت تو نامتناهی و بی‌پایان است.

او را بیامرز زیرا تویی که روان‌آمرز و بخشاینده هستی و تویی که بی‌ هیچ چشمداشتی می‌آمرزی و مغفرت می‌نمایی.