شمارهٔ ۴

هوش مصنوعی: به من شراب دائمی بده، تا عاشقان بی‌خیال و بی‌پروا از آن لذت ببرند.

هوش مصنوعی: امواج در کشتی‌ای در دریای شراب به حرکت درآمده‌اند، گویی که خورشید در درون هلالی جای گرفته باشد.

هوش مصنوعی: مراقب باش که چشمان ما بدون شراب روشن نشود و مبادا جان ما از عشق تهی گردد.

هوش مصنوعی: همه چیز در نهایت از بین می‌رود، اما تنها عشق است که از این زوال مستثنی است.

هوش مصنوعی: اگر در آب باشم یا در آتش، تو همیشه در ذهنم هستی.

هوش مصنوعی: به آنچه من می‌بینم و اشکم که جاری است نگاه نکن، زیرا در دریا، مرواریدها نیز انتظار دارند.

هوش مصنوعی: دل تو سنگی است و محبتت کمی ضعیف است، اما من هر چه بگویم در مورد کمال و خوبی‌ات، فایده‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: مال و ثروت را به دست می‌آوری، اما قلبت به آن وابسته نیست و در این دنیا، قلب تو بیشتر از مال و ثروت اهمیت دارد.

هوش مصنوعی: به قدری سرمست و شادابم که نمی‌توانم روز را از شب تشخیص دهم و نمی‌دانم راست را از چپ.

هوش مصنوعی: چرا از دوستانت فاصله گرفته‌ای؟ اگر این کار را نمی‌کردی، در دل دشمنان به راحتی می‌توانستی جانت را از دست بدهی.

هوش مصنوعی: اگر صدای غم‌انگیز و ناله‌ام را به تو برسانم، به خاطر سوز و دردی که در دل دارم، تو هم ناله و فریاد خواهی زد.

هوش مصنوعی: من بار سنگینی را به دوش می‌کشم که از عهده‌ام خارج است و توانایی تحمل آن را ندارم.

هوش مصنوعی: من شرابی از لب‌های زیبای تو خواستم که پروردگارشان به آن‌ها نوشیدنی زلالی عطا کرده است.

هوش مصنوعی: بده به من بطری شرابی که همچون نسیم تازه است و با آن نوشیدنی پاکی را بنوشم.