بخش ۷ - قزوین، رییس علوی آن و صنعت کفشگری در قزوین

ناصرخسرو » سفرنامه » بخش ۷ - قزوین، رییس علوی آن و صنعت کفشگری در قزوین

پنجم محرم سنه ثمان و ثلثین و اربعمایه (۴٣٨)، دهم مرداد ماه سنه خمس عشر و اربعمائه (۴١۵) از تاریخ فرس، به جانب قزوین روانه شدم و به دیه قوهه رسیدم.

قحط بود و آن جا یک من نان جو به دو درهم می‌دادند. از آن جا برفتم، نهم محرم به قزوین رسیدم. باغستان بسیار داشت بی دیوار و خار و هیچ مانعی از دخول در باغات نبود.

و قزوین را شهری نیکو دیدم، بارویی حصین و کنگره بر آن نهاده و بازارهایی خوب مگر آنکه آب در وی اندک بود و منحصر به کاریز ها در زیر زمین.

و رییس آن شهر مردی علوی بود و از همه صناع‌ها که در آن شهر بود کفشگر بیشتر بود.

بخش ۶ - ری، کوه دماوند و نوشادر: و از بلخ تا به ری سیصد و پنجاه فرسنگ حساب کردم. و گویند از ری تا ساوه سی فرسنگ است، و از ساوه به همدان سی فرسنگ، و از ری به سپاهان پنجاه فرسنگ و به آمل سی فرسنگ.بخش ۸ - بقال خرزویل: دوازدهم محرم سنه ثمان و ثلثین و اربعمائه (۴٣٨) از قزوین برفتم به راه بیل و قبان که روستاق قزوین است. و از آن جابه دهی که خرزویل خوانند.

اطلاعات

منبع اولیه: کتابخانهٔ تصوف

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: در پنجمین روز ماه محرم سال ۴۳۸ هجری، و در دهم مرداد سال ۴۱۵ هجری، از تاریخ ایرانی، به سمت قزوین حرکت کردم و به روستای قوهه رسیدم.

هوش مصنوعی: در آن زمان، کمبود غذا وجود داشت و قیمت یک من نان جو به دو درهم بود. از آن محل حرکت کردم و در نهم محرم به قزوین رسیدم. این شهر باغ‌های زیادی داشت که دیوار یا خار نداشتند و هیچ موانعی برای ورود به باغ‌ها وجود نداشت.

هوش مصنوعی: قزوین را شهری زیبا و با ویژگی‌های برجسته یافتم، که دارای دیواری مستحکم و محکم با برج‌های بلند است. بازارهای خوبی نیز دارد، اما آب در این شهر کم است و تنها به قنات‌های زیرزمینی محدود می‌شود.