شمارهٔ ۱۸ - در بیان تعریف طشت گر چنین گوید

هوش مصنوعی: عشقم به دست کس دیگری افتاده و دل من را سختی می‌کند. حال او مانند رنگ سیاه بر انگشتش، بدی را برای من به همراه دارد.

هوش مصنوعی: زمانی که انگشت از تیرگی آن دور می‌شود، در راه شام گم شده و روزهایش را از دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: فروشگاه او پر از آتش و شعله‌های گل است، و صدای دل‌انگیز او همچون آتش بر افروخته بلبل می‌باشد.

هوش مصنوعی: چه فروشگاه کعبه‌ای برای آتش‌پرستان وجود دارد و چه بادی که از دشت ناامیدی می‌وزد.

هوش مصنوعی: بدنم از عشق او به شدت داغ و سوزان است، مانند شعله‌ای که به شدت می‌سوزد و سرکش است.

هوش مصنوعی: آتش به قدری قوی و تند است که بخار ناشی از آن فرار کرده و شعله‌ها حتی بر روی سنگ‌ها هم استراحت نمی‌کنند.

هوش مصنوعی: به خاطر یاد او سوختم و تمامی وجودم را فدای او کردم. اکنون زندگی‌ام تنها معبدم آتش و عشق اوست.

هوش مصنوعی: مثل اینکه انگشت آتش را بر جان خود گذاشته‌ام، در حالی که از تیرگی و سختی زندگی در فشار هستم.

هوش مصنوعی: روح انسان مانند آینه‌ای است که می‌تواند حقیقت را منعکس کند، و مانند لنگری است که در کشتی نوح، ثبات و ایمنی را فراهم می‌آورد.

هوش مصنوعی: از کوه قاف، زیبایی و شگفتی را به زمین آورده و قدرتش را به شکل گاوی عظیم به نمایش گذاشته است.

هوش مصنوعی: او هیچ نگرانی از دیگران ندارد و مانند سنگین‌سازی است که می‌تواند بر کوه‌ها تکیه کند.

هوش مصنوعی: ماجرا این است که دکان او، محل کار و زندگی من شده و مانند کوره آتش، دل من در آنجا می‌سوزد و می‌تپد.

هوش مصنوعی: دنیا همچون کوره‌ای داغ و سوزان است که احساسات و فشارهای درونی آن همه را تحت تأثیر قرار می‌دهد، به طوری که حتی آسمان نیز از آن بیم دارد و می‌ترسد.

هوش مصنوعی: اگر لحظه‌ای از وصال او دور شوم، هر تار موی من به شدت دچار درد و زحمت می‌شود.

هوش مصنوعی: خلاص شدن از مشکلات و دردسرهای ناشی از صفات بد انسانی مانند نجات پیدا کردن از یک اژدهای خطرناک، بسیار دشوار است.

هوش مصنوعی: غم او مانند آتش در خانه‌ام شعله‌ور شده و هیچ نشانه‌ای از او به سوی من نمی‌آید.

هوش مصنوعی: هر روز به سمت مغازه‌اش می‌روم و سرم را به علامت احترام بر درگاه آنجا می‌گذارم.

هوش مصنوعی: دلم حال خوبی ندارد و او از آن خبر ندارد؛ حتی در کنارم هم که هست، توجهی به من نمی‌کند.

هوش مصنوعی: عشقی که به او دارم باعث بی‌تابی‌ام شده و در دل من آتش عشق او مانند آب به آرامی می‌ریزد.

هوش مصنوعی: اگر می‌توانستم، از طلا و حرارت دل خود، همچون آهن، مخلوقی نرم و لطیف می‌ساختم.

هوش مصنوعی: من بدون ثروت، صورت زردی دارم و بیهوده لحظه‌های تلخ را سپری می‌کنم. الآن در حالی که همه‌چیز به سردی گراییده، به زحمت خود را می‌کوبم و تلاش می‌کنم.

هوش مصنوعی: به من شرابی خالص و بی‌نیرنگ بده و برای تسکین دردهایم کمی آب بر شعله‌های آتش حسرت من بریز.

هوش مصنوعی: دل من از حسرت و غم به شدت می‌سوزد و دردی عمیق مانند آتش احساس می‌کنم. همچون شخصی که با نیاز شدید به آب، در حال از بین رفتن است.