بخش ۱۰۰ - تتمه داستان طوطی و شاه

هوش مصنوعی: چون طوطی به فریب زاغ، روز و شب را می‌خورم و با گروهی از جغدها هم‌نشین شده‌ام.

هوش مصنوعی: به یاد او آواز پرندگان فراموش شد و زبانش به خاطر آن گفتار و بیان بسته شده است.

هوش مصنوعی: او از زیبایی‌ها و گل‌ها دل زده شده و از شیرینی و لذت زندگی خسته شده است.

ایوان پادشاهان را وداع گفت وَ  درخت، باغ و بوستان را از یاد بُرد.

هوش مصنوعی: پرهای زیبا و رنگارنگ او در باد ناپدید شد و از یادها رفت.

هوش مصنوعی: در یک مکان تنگ و تاریک که پر از خرابی است، او جا گرفته است و بسترش پر از خاک، چوب‌های بی‌استفاده و خارهای تیز است.

هوش مصنوعی: در ویرانی، بی‌پناه و بی‌کس، وجودش به خاک افتاده و در حال نابودی است.

هوش مصنوعی: در گوشهٔ تنهایی، آدمی با بی‌خبری و آسیب‌پذیری خویش نشسته است و دور او را هر نوع موجود کوچک و بزرگ فراگرفته است.

هوش مصنوعی: بدن ناتوان و آسیب‌دیده، چشمانش را به چیزهایی خیره کرده که از آن‌ها دور شده و دهانش بسته و خاموش است.

هوش مصنوعی: داستان این طوطی بیچاره واقعاً بیانگر وضعیت روح و وجود توست.

هوش مصنوعی: این دنیا مانند جزیره‌ای است که در آن، انسان ها و دانشمندان یا حکیمان با تجربه به درک و فهمی عمیق از زندگی و واقعیت می‌رسند.

هوش مصنوعی: در آن فضا، گروهی از جغدها آماده نشسته‌اند تا به دنبال پرنده‌ای که نماد جان باشد، بپردازند.

هوش مصنوعی: اهل دنیا همه به نوعی شبیه به دیو و اهریمن هستند و در این وضعیت آشفته و نابسامان زندگی می‌کنند.

هوش مصنوعی: ای برادر، از اهل دنیا دوری کن و مراقب باش که این گروه شیطانی هستند.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم با مردم دنیا در کشمکش باشم تا به نفع خودم از چیزهای ناپسند بهره‌برداری کنم.

هوش مصنوعی: تو نه از آغاز کار آگاهی داری و نه از سرانجام آن، پس چرا در مورد روز مرگ خود فکر نمی‌کنی؟