شمارهٔ ۵

هوش مصنوعی: دیشب به طرز دلربا و مغرورانه‌ای، جوانی در راهی می‌رفت. او زلفش را به آرامی روی چهره‌اش انداخته بود و لبخندی سرمست و شاد بر لب داشت.

هوش مصنوعی: من با عصا در دست و قامت خمیده و موی سپید، به شدت ناله و شکایت می‌کردم و از عقب عاجز و بی‌چاره بودم.

هوش مصنوعی: وقتی مرا دید، با دلخوشی گفت: تو چه نیازی داری که به دنبال من بیایی و این همه زحمت و درد را تحمل کنی؟

هوش مصنوعی: اگر در این وضعیت عاشق نباشی، چه بر سرت می‌آید؟ با این حال، دیگر نمی‌توانی به وصال جوانان امیدوار باشی.