رباعی شمارهٔ ۸۰۲

هوش مصنوعی: کی می‌تواند باشد که اگر تو کینه‌ای به دل داشته باشی، من به تو می‌رسم و زهر خود را بر لبه‌ی ظرفی که شیرین است بریزم؟

هوش مصنوعی: تو گنجینه‌ای ارزشمند و بی‌نهایتی، ای زیبای نادیده که فقط با جوشیدن روح تو می‌توان به حقیقت وجودت پی برد.