رباعی شمارهٔ ۴۵۶

یک چشم من از آن زمان جدا شدن از محبوب، اشک ریخت و گریان شد، اما چشم دیگرم با بی‌تفاوتی پرسید: «چرا گریه می‌کنی؟ گریه برای چیست؟! (اصلاً این اتفاق که گریه نداره!)»

وقتی روز دیدار و وصال با محبوب فرا رسید، آن چشم را بستم و گفتم: «چون تو گریه نکردی و از جدایی ناراحت نبودی، حالا هم نباید نگاه کنی و لذت ببری!»