رباعی شمارهٔ ۱۷۵۲

هوش مصنوعی: ای مهمانی که از آب گرم لذت می‌برم، تو به خاطر این لذتها به خودت جرات نده که بی‌شرمانه رفتار کنی.

هوش مصنوعی: ای خالق آسمان، مرا مهمان خود کن، که دلم نگران است و نمی‌دانم سرنوشت به کجا مرا خواهد برد.