رباعی شمارهٔ ۱۲۰۸

هوش مصنوعی: چون تو تاج سر من هستی، من از خودم دست کشیدم و حالا کمر بستم تا به تو خدمت کنم.

هوش مصنوعی: ما مدت زیادی را در حسرت و جدایی اشک ریخته‌ایم و حالا زمان آن فرا رسیده که او نیز بگرید و ما در مقابلش بخندیم.