رباعی شمارهٔ ۱۱۹۰

هوش مصنوعی: تا زمانی که زنده‌ام، من بنده و خدمتگزار زیبایی تو هستم و با دل جمعی، به خاطر آن زلف‌های آشفته‌ات به تو محبت می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای نی، با صدای غم‌انگیزت بزن که من در حالتی از مستی هستم. ای چنگ، دست از نواختن خود بردار که من مهمان توام و حالا نیاز به آرامش دارم.