غزل شمارهٔ ۹۶۱

هوش مصنوعی: من در این دنیا دیدم که وفا و صداقت وجود ندارد و در این عالم هیچ‌کس با دیگری آشنا نیست.

هوش مصنوعی: به آن شیء درخشان و زیبا نگاه نکن، زیرا درون آن چیزی وجود ندارد که قابل توجه باشد.

هوش مصنوعی: شخصی که نادان است، بدون فکر و مواظبت به سمت مشکلات می‌رود، مانند کسی که کور است و عصا ندارد تا به او راهنمایی کند.

هوش مصنوعی: در او ترس و لرز حاکم شده است و این احساس ناشی از عاملی است که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: زیبایی و جمالی را نشان داده، اما زیر چادر یک زن پیر و زشت، نتوانسته چیزی جذاب و دلنشین ارائه دهد.

هوش مصنوعی: کسی وجود دارد که با جذبه‌اش دیگران را فریفته می‌کند، اما او مانند ماری است که نه عقل دارد و نه ایمان، و به همین دلیل در وضعیت ضعیفی به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: کسی در راه او جانش را فدای او می‌کند، زیرا از بدبختی چنان نمی‌کند که از جانان نتواند جان خود را بیشتر کند.

هوش مصنوعی: مردی که به جای شناختن ارزش واقعی خود، خود را بی‌ارزش می‌داند، در حقیقت به یک حالت مرده شبیه است؛ او نمی‌داند که درونش چیزی باارزش مثل کیمیای طلا وجود دارد.

هوش مصنوعی: خیال و آرزو به جز درد و رنج چیزی به انسان نمی‌دهد و از آن فایده‌ای حاصل نمی‌شود.

هوش مصنوعی: چرا جان به درگاه معشوق نمی‌رسد؟ شگفت اینجاست که عشق او حال و وضع خاصی ندارد.

هوش مصنوعی: بسیاری از پادشاهان به خاطر عشق، قدرت و دنیای خود را از دست داده‌اند؛ زیرا این عشق می‌تواند به اندازه‌ای عمیق باشد که هیچ‌گاه پایانی نداشته باشد.

هوش مصنوعی: عشق چه گناهی کرده که تو او را انکار کردی و گوئی هدیه‌ای ندارد؟

هوش مصنوعی: تو به خاطر یک مشکل کوچک از مسیرمان دور شدی، اما آیا می‌دانی که این مشکل اصلاً ارزش نداشت؟

هوش مصنوعی: عشق به او به قدری ارزشمند است که سخن گفتن درباره‌اش، مانند نثار کردن جواهرات به عاشقانش است و هر یک از این جواهرات ارزش مالی مشخصی ندارد.