غزل شمارهٔ ۸۶۱

هوش مصنوعی: دیگر لطف و محبت آن معشوق زیبا صورت از بین رفته است. حالا ما چه گناهی کرده‌ایم که او به ما توجه نمی‌کند و مهربانی‌اش را با شما نداشته؟

هوش مصنوعی: تو به آن دلبر زیبا که در این دو جهان کمتر کسی به اندازه او بی‌رحمی کرده، انتقاد می‌کنی.

هوش مصنوعی: عشق او برای من کافی است حتی اگر او محبت نکند. زیبایی او برای من تمام اعتماد را دارد، حتی اگر او قابل اعتماد نباشد.

هوش مصنوعی: نشان بده خانه‌ای که از آن هیچ چیز برایت نیست و نشان بده ایوانی که چهره‌ات را زیبا نکرده است.

هوش مصنوعی: این چشم و آن چراغ دو نوری هستند که هر کدام به تنهایی به روشنی می‌افروزند. وقتی این دو به هم می‌رسند و نزدیک می‌شوند، هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را از هم جدا کند.

هوش مصنوعی: وقتی که روح در تماشای فنا و زوال غرق شد، این سخن را گفت: تماشای زیبایی خداوند جز خود خدا چیزی نیست.

هوش مصنوعی: هر یک از این مثال‌ها فقط بیانی است و در آن‌ها ترفندهایی نهفته است. حقیقت فقط به خاطر حسادت، نام زیبایی صورت ماه و صبح را به خود نگرفته است.

هوش مصنوعی: خورشید که نماد بزرگی و شرافت تبریز است، به کسی که مرگ و ناپایداری را تجربه کرده، نتابید، زیرا او در واقع از عمر و بقا بی‌بهره بود.