غزل شمارهٔ ۸۳۱

آنچه می رسد از لطف پی در پی و مداوم توست وگرنه اینچنین تقاضایی که ما داریم برای کسی به سادگی قابل دسترس نیست

از مستی می عشق هرگز من را بی نصیب مگذار ، که من مستی می عشق را با مستی شراب انگور معاوضه نخواهم کرد

این اجسام فیزیکی  و اندیشه های نفسانی و مادی ما همچون نیستانی است و ما منتظریم که آن آتش منیت سوز عشقت منیت ما را بسوزاند و ازبین ببرد

آتش عشق تو اگر بر خرمن اندیشه روان گردد ، همانند آبی است که آبادانی ، زندگی و تولدی دوباره بدنبال خواهد داشت

از عشق دوست تا ابد سرسبز و سرزنده خواهیم بود چرا که عشق او همچون بهاری است که که هرگز به خزان یا زمستان ختم نخواهد شد ...

(اشاره به آیه کلام الله مجید) از اونجاییکه تمام اشیاء و تجلیات ظاهری روزی از بین رفتنی هستند مگر ذات حضرت حق تعالی ، بنابراین ما از وابستگی های مادی به ظواهر فانی اعلام برائت میکنیم ، زیرا هیچ کدام ماندگار و جاودان نیستند

هر آنکس که خود را کوچک و هیچ شمرد ،  تبدیل به آن چیزی میشود که استحقاقش را دارد...  و هر آنکس که منیت و خود بزرگ بینی را در درون خویش کُشت و ازبین برد، تولد دوباره و حیاتی متعالی خواهد یافت