غزل شمارهٔ ۷۹۵

هوش مصنوعی: زمان آن فرا رسیده که نوری از خورشید به طرف شب تاریک بیاید و به گوشه‌ای از دنیای راه یابد.

هوش مصنوعی: عشق را به گونه‌ای زینت ببخشند که زیبایی‌اش بیشتر نمايان شود و آن دوست (یار) هم از زیبایی‌اش نوایی دل‌نشین و شیرین به همراه داشته باشد.

هوش مصنوعی: این همه ظروف طلا و نقره‌ای که بر سر سفره آسمان قرار دارد، به این خاطر است که یک روز صدایی به گوش برسد.

هوش مصنوعی: درختان و خوشه‌های گردو به دلیل تابش خورشید وجود دارند تا از ذخیره آن ماه، محصولی به دست آید.

هوش مصنوعی: عاشقان تنها به عشق زنده‌اند و هیچ چیز دیگری برایشان اهمیت ندارد؛ آنها اگر بخواهند، می‌توانند به سادگی از هر چیز دیگری بگذرند و تا آخر عمر فقط به عشق خود بپردازند.

هوش مصنوعی: نوخرانی که از بازار قدیمی رهایی پیدا کردند، حالا می‌خواهند کالاهای بی‌کیفیت آن‌ها به قیمتی مناسب فروخته شود.

هوش مصنوعی: عاشقان ماه که تمام شب‌ها را به شمارش ستاره‌ها می‌گذرانند، آیا این تلاش و امیدشان به جایی خواهد رسید؟

هوش مصنوعی: چهره‌ای درهم کشیده و ناراحت مانند ابری که باران می‌بارد، نشان از نادیده گرفتن لطف و محبت دارد. بی‌رحمی می‌تواند به وعده‌های درست و وفاداری هم آسیب برساند.

هوش مصنوعی: مادر گل‌ها به خوبی می‌داند که خارها نیز وجود دارند و در عین حال، مانند گل با خنده و شادی زندگی می‌کنند، حتی اگر خارها روزی ناملایمتی‌هایی برایشان ایجاد کنند.

هوش مصنوعی: خضر، که نماد زندگی جاودان است، در سراسر دنیا ادعا کرد که از آب حیات برخوردار است. این ادعا به گوش دل ما رسید و توجه ما را جلب کرد.

هوش مصنوعی: اگر از دوستانی که ناباب هستند جدا شوی، نگران نباش. همچنان که آب زلال دور از گل، پاکی و صفا را به خود می‌گیرد، تو هم می‌توانی به آرامش و خلوص درون برسی.

هوش مصنوعی: دل خود را از این غم و اندوه پاک کن و از خلوص دل، به مانند باده‌ای که در دست ساقی است، تازه و شفاف شو.

هوش مصنوعی: ناسزا گفتن از آن دلبر شیرین، کار عجیبی است؛ چراکه او با سخنانش، حسرتی به دل می‌نهد که جان را به درستی می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: دوست ما مانند افراد سنگدل، دل ما را شکست و باعث شد که هر خانه شکسته‌ای به مکانی برای ناراحتی تبدیل شود.

هوش مصنوعی: دیشب در خواب صلاح‌الدین را دیدم که سایه دولتش مانند پرنده‌ای بزرگ و شکوهمند گسترده شده است.