غزل شمارهٔ ۷۸۵

هوش مصنوعی: ما نه از آن شخصیت‌های باوقار هستیم که به دنبال نوشیدنی و عیش‌ونوش بروند و نه از آن تنگدستانی که برای یک بُز لاغر خود را به زحمت بیندازند.

هوش مصنوعی: ما از جمله افرادی هستیم که برای رسیدن به خوشبختی و زندگی جاودان، از لذتی که آب حیات به ما می‌دهد، دست می‌کشیم و به دنبال آتش و چالش‌های زندگی می‌رویم.

هوش مصنوعی: وقتی که مانند ماه از روزنه‌های هر خانه نور می‌تابیم، همه شب‌زندگان در مسیر ما گرفتار می‌شوند.

هوش مصنوعی: ناامیدان وقتی می‌بینند که ما با شادابی و نشاط به آنها نگاه می‌کنیم، می‌توانند شکسته شدن آمال و آرزوهایشان را فراموش کرده و دوباره شاد شوند.

هوش مصنوعی: کسی که از این نوشیدنی بنوشد، هیچ چیز جز او را تحت‌تأثیر قرار نخواهد داد، مگر اینکه او را با چادر یا گلیم از نزد ما دور کنند.

هوش مصنوعی: هر کسی که در اینجا احساس گرمی و شوق کند، نباید به کسی دیگر فخر بفروشد؛ حتی اگر همه افراد سردمزاج به مال و ثروت دست یابند.

هوش مصنوعی: در میانه‌ی شادمانی و خوش‌گذرانی، زمانی فرا می‌رسد که چهره‌های اندوهگین و غمگین به تو روی خواهند آورد. پس بی‌درنگ باده‌ی دل‌چسب را سر بکش و خود را سرگرم کن.

هوش مصنوعی: برخی افراد ایمان خالص و ناب را می‌نوشند و به حقیقت می‌رسند، در حالی که دیگران دست به پرچم کفر می‌زنند و از عقاید نادرست پیروی می‌کنند.

هوش مصنوعی: ما مانند آب هستیم که هر جا که برود و بچرخد، ما هم همراه آن خواهیم بود. مانند عود هم هستیم که در هر جایی که آتش بگیرد و دود کند، حضور خواهیم داشت.

هوش مصنوعی: پشت این پردهٔ آبی، معشوقه‌ای با چهره‌ای زیبا و درخشان است که نور چهره‌اش، ستارگان را نیز زینت می‌بخشد.

هوش مصنوعی: اگر از آتش‌سوزی‌ها و مشکلات و بدچلانی‌ها بر تن او غمی بارد، شاید در گوشه چادرش خواب خوشی به او دست دهد.

هوش مصنوعی: تو در تردید و نوسان هستی، اما دل‌های پاک آن‌ها این‌گونه‌اند که دل خود را رها می‌کنند و دل محبوب را در دست می‌گیرند.

هوش مصنوعی: ای عقلِ خردمند، ساکت باش! زیرا در این محفل احساسات، ستارهٔ زیبا همه را به تمسخر می‌گیرد.