غزل شمارهٔ ۷۸۱

هوش مصنوعی: غم تو در دلم همچون سروی سر به آسمان می‌ساید؛ اما من، چون سرو بدون دل و جان، به حالتی پژمرده و بی‌روح قرار دارم.

هوش مصنوعی: مرا اینگونه به نظر می‌رسد که تو برای من آشکار هستی، اما من در مقابل تو گم شده‌ام. مانند اینکه وقتی چیزی نمایان است، چهره‌ی آن به وضوح دیده می‌شود، گمان من نیز با این دیدار افزوده می‌شود.

هوش مصنوعی: زمانی که مقام تو در دنیای پر از ستم بالاتر رود، ظلم و ستم کاهش می‌یابد و افراد فاسد و شرور از منصب خود کنار خواهند رفت و کنار خواهند نشست.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو بر دیوار آسمان حمله‌ور شود، از ساکنان آسمان صدای نجات و رهایی برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: از زیبایی‌های دنیا بگذر، ای حسود به بهار، چرا که از باغ گل‌ها به زودی نشانه‌های پاییز نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: آسمان به خاطر سنگینی این بار، خم شده است و از سبکی روح تو، بار سنگین‌تر بر دوش تو برداشته می‌شود.

هوش مصنوعی: من زمانی که از تیر تو به اوج می‌رسم، احساس آزادی و پرواز می‌کنم، مثل بالی که به پرتاب خوشی می‌پردازد، وقتی کمان کشیده می‌شود.

هوش مصنوعی: گوسفندان خوابیده‌اند و گرگ از طرفین در حال حرکت است، ولی سگ ما همچنان به صدا درمی‌آید تا شبان بیدار شود.

هوش مصنوعی: به دقت گوش کن، زیرا دل پنهان و خاموش است. همان‌طور که رگ زیر زبان پنهان است، وقتی زبان به صحبت می‌آید، آن رگ نیز نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: در این جا به گونه‌ای اشاره شده که در آنجا که به عشق و زیبایی تو می‌رسیم، عقل و تفکر از بی‌خود شدن نمی‌تواند آرام بگیرد و به سر جهش می‌کند.